صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤١٥ - خودكفايى وظيفه شرعى و ملى

خودكفايى وظيفه شرعى و ملى‌

خوزستان آب فراوان و زمين فراوان دارد. هم آب فراوان دارد، هم زمين فراوان. اين چنانچه كمك بشود، هم از طرف دولت كمك بشود، و هم ملت، دست به دست هم بدهند و هم مردم دست به دست هم بدهند و آنجا را كمك كنند و كشت كنند و ديمى، آبى، ايران هم ديمش خوب مى‌شود، هم آبش، شايد ديمش بهتر هم باشد و بيشتر هم، ديم [بيشتر محصول مى‌دهد] يعنى اگر آبى يك تخم هشت تخم درصد متداول باشد شايد آن بيست تخم باشد. در هر صورت اين يك تكليفى است الآن براى ما، نه قضيه يك مسئله عادى است.

الآن مملكت ما در يك امر، در يك وضع غير عادى دارد زندگى مى‌كند. وضع عادى نيست كه انسان بگويد كه خوب، ما نمى‌خواهيم حالا اين منفعت [را] داشته باشيم. يك وضع غير عادى است كه نمى‌توانيم بگوييم كه نمى‌خواهيم. معنى نمى‌خواهيم اين است كه ما وابسته به خارج باشيم. وابستگى به خارج اين است كه همه چيزمان را دوباره در اختيار آنها بگذاريم. بنا بر اين، اين يك تكليف شرعى است. نه يك امر عادى باشد كه ما از زراعت امسال دلمان نمى‌خواهد زياد نفع ببريم. نه، اين مسأله اين طور نيست، دلخواه نيست. در اين وضع غير عادى كه ما به آن ابتلا داريم، اين يك تكليف هم ملى است و هم شرعى. يعنى اگر ما بتوانيم يك كارى بكنيم و نكنيم، پيش خداى تبارك و تعالى مسئول هستيم. اين يك باب است كه باب كشاورزى و دامدارى و چيزهايى كه مربوط به ارزاق مملكت است، يك مملكتى كه مى‌تواند و مى‌توانست در دامدارى جورى باشد كه حتى به خارج هم شايد مى‌توانست بدهد، حالا بايد گوشتش را از يك جايى بياورند و گندمش را از يك جايى بياورند و تخم مرغش را از يك جايى بياورند و هر چيزش را از يك جايى. براى ما عيب است اين مطلب كه ما همه چيزمان به دست غير باشد و چشممان به اين باشد كه كى نان ما را بدهد، كى گوشت ما را بدهد. بنا بر اين بايد همت كنند. همه قشرها همت كنند و اين حاجت، ارزاقى را كه ما احتياج به آن داريم و ملت ما محتاج است، اين را برآورند، و ان شاء اللَّه خودكفا بشوند.