حكومت هم نقش دارد. نمى‌خواهد حاكم بشود، لكن مى‌خواهد نقش داشته باشد. شما در همين قضيه رئيس جمهورى به ما پيشنهاد مى‌كردند كه، پيشنهاد كردند از اشخاص، حتى از دانشگاه به اينكه ما حالا بعد از مدتها فهميديم كه اطمينان به ديگران نيست.

روحانى باشد من مى‌گفتم نه، روحانى نقش بايد داشته باشد، خودش رئيس جمهور نشود. لكن در رياست جمهور نقش بايد داشته باشد. كنترل بايد بكند. آن به منزله كنترل يك ملتى است. يك مملكتى است. نمى‌خواهد روحانى رئيس- مثلًا فرض كنيد كه- رئيس دولت باشد. لكن نقش دارد در آن. اگر رئيس دولت بخواهد باشد كذا، پا را كج بگذارد اين جلويش را مى‌خواهد بگيرد. اينكه در اين قانون اساسى يك مطلبى- و لو به نظر من يك قدرى ناقص است و روحانيت بيشتر از اين در اسلام اختيارات دارد و آقايان براى اينكه خوب ديگر خيلى با اين روشنفكرها مخالفت نكنند يك مقدارى كوتاه آمدند- اينكه در قانون اساسى هست، اين بعض شئون ولايت فقيه هست نه همه شئون ولايت فقيه. و از ولايت فقيه آن طورى كه اسلام قرار داده است، به آن شرايطى كه اسلام قرار داده است، هيچ كس ضرر نمى‌بيند. يعنى آن اوصافى كه در ولى است، در فقيه است كه به آن اوصاف خدا او را ولىّ امر قرار داده است و اسلام او را ولىّ امر قرار داده است با آن اوصاف نمى‌شود كه يك پايش را كنار يك قدر غلط بگذارد. اگر يك كلمه دروغ بگويد، يك كلمه، يك قدم بر خلاف بگذارد آن ولايت را ديگر ندارد.

بهترين اصل از اصول قانون اساسى‌

استبداد را ما مى‌خواهيم جلويش را بگيريم. با همين ماده‌اى كه در قانون اساسى است كه ولايت فقيه را درست كرده اين استبداد را جلويش را مى‌گيرند. آنهايى كه مخالف با اساس بودند مى‌گفتند كه اين استبداد مى‌آورد. استبداد چى مى‌آورد. استبداد با آن چيزى كه قانون تعيين كرده نمى‌آورد. بلى ممكن است كه بعدها يك مستبدى بيايد. شما هر كارى‌اش بكنيد مستبدى كه سركش است بيايد هر كارى مى‌كند. اما فقيه مستبد نمى‌شود. فقيهى كه اين اوصاف را دارد عادل است، عدالتى كه غير از اين طورى عدالت‌