امثال ذلك اينجا هستند. حالا شما خواهيد ديد كه اين جاسوسها را، همان اشخاصى كه در اينجا جمع شده‌اند و سازمان ملل را درست كرده‌اند و اجتماع در اين معنا و شوراى امنيت و اينها، راجع به اينها، اينها را به عنوان ديپلماتها دارند جا مى‌زنند. آنها هم تأييدشان مى‌كنند و ما هم همه جا محكوم. ضعيف هميشه محكوم است. ضعيف محكوم سرنيزه است. محكوم قلمهايى هست كه اين قلمها از سرنيزه بدتر است. محكوم اين است كه ابرقدرتها هر چه دلشان مى‌خواهد بگويند و هر كارى مى‌خواهند سر اين ضعفا، اين ممالك ضعيف بياورند و آنها هم صحه بگذارند. شما در اين قصه ما، در اين مصيبت مملكت ما و ملت ما و ملت اسلام خواهيد ديد كه همه سازمانها با ما مخالفت مى‌كنند. آن روزى كه خواستند كه وزير خارجه اينجا برود به آنجا براى نمى‌دانم چه، ما ديديم كه رفتن ايشان صحه گذاشتن به يك چيزى است كه بر خلاف مصلحت اسلام است.

بر خلاف مصلحت مسلمين است. از اين جهت نگذاشتيم برود. اگر رفته بود، ما را محكوم مى‌كردند با دست خودمان. ما را محكوم مى‌كردند با كسى كه خود ما فرستاديم آنجا و، ما نمى‌خواهيم. وقتى كه بناست ما محكوم باشيم چرا خودمان، خودمان را محكوم كنيم؟ بگذاريد دنيا بداند كه يك دسته ديگر، يك دسته ديگر را دارند محكوم مى‌كنند و يك سازمانهايى هم هست كه مال آنهاست، آنها حق وتو دارند و بزرگها هر جايى كه بر خلاف مصلحت آنها باشد وتو مى‌كنند و ماها هيچ حقى نداريم جز اينكه مصيبت بكشيم و صدايمان در نيايد. بنا بر اين اين طور سازمانها و اين طور بساط مسئله‌اى نيست كه ما بتوانيم قبولشان بكنيم و بتوانيم به آنجا يك نماينده‌اى بفرستيم. و ما از اول اعلام مى‌كنيم كه به حسب نظر شوراى امنيت و سازمان بين المللى، ما محكوم هستيم.

نظرهاى آنها ما را محكوم مى‌كند براى اينكه نظرهاى آنها همان نظر سرنيزه است. يك جا سرنيزه است و يك جا قلم است، اين قلم از سر نيزه بدتر است. بنا بر اين نمى‌دانم حالا تتمه سؤال ايشان چه بود. لكن مصيبتهاى ما اين قدر است كه ما از جواب سؤالها هم يك وقت غفلت مى‌كنيم. اين بود كه مى‌گويند آيا قدرتهاى اسلامى به هم پيوند دارند؟ ما اميد اين را داريم كه اين نهضت ايران روشن كند مسائل را به همه ملتها و روشن كرده‌