نسبت به همه على السّوا باشد، نظرش يك جور باشد. از آداب قضاى اسلامى يكى اين است كه وقتى نگاه هم مى‌خواهد بكند به طرفين، يكى را بيشتر نگاه نكند از ديگرى، على السّوا باشد. در نشستن جورى نباشد كه يكى بالاتر بنشيند، يكى پائين‌تر بنشيند. اگر يك همچو حكومت اسلامى كه در آرزوى ماست، آمال ماست، آمال اسلام است، آمال ائمه اسلام و خلفاى اسلام از اول بوده است، اگر يك همچو حكومتى پيدا بشود، من مطمئنم كه اين صحبتهاى حق من و حق تو از بين خواهد رفت. براى اينكه همه يك روال‌اند. همه يك جور حق دارند. حق ندارد حاكم و ولىّ امر در وقت، يك ناحيه را بيشتر به آن توجه بكند تا ناحيه ديگر. حق ندارد يك طرف از كشور را زيادتر از طرف ديگر كشور آباد كند. حق ندارد حتى يك جايى را كمتر از جاى ديگر فرض كنيد كه خيابان‌كشى كند يا اسفالت كند. اگر يك همچو حكومتى كه آرزوى ماست پيدا بشود، گمان نكنم كه نه كرد و نه ترك و نه فارس و نه عرب و نه سايرين اين مسائل را پيش بياورند. اين مسائل از اينجا پيش آمده است كه دولتها اسلامى نبودند، اجحاف مى‌كردند. وقتى بين تهران و پاوه فرق نباشد، بين اصفهان با تركمن، محل تركمنها فرقى نباشد در حكومت كردن، در قضاوت كردن، در اجراى قوانين، در اجراى برنامه‌ها، آن وقت چه نظرى ديگر هست به اينكه، ما محل دست خودمان باشد يا دست آنها باشد.

اين حرفها از آنجا پيدا شده است كه ظلم شده است به آنها. حالا چون اين حرفها پيدا شده است، خوب ناچار ما هم تا يك حكومت اسلامى به همان معنايى كه مى‌خواهيم پيش نيايد، براى اينكه آقايان خيال نكنند كه بناى بر اين است كه خير، يك حكومت مركزى هر كارى دلش مى‌خواهد بكند، با هر قشرى هر كارى مى‌خواهد بكند، ما هم بناى بر اين داريم كه امور هر طرفى، هر جايى، خود اهالى آنجا، خود آن كسانى كه در آنجا قرار داده مى‌شوند، امور آنجا را خود آنها راجع به امور تعمير و راجع به امور زراعت و راجع به امور مثلًا شهردارى و راجع به تعيين مثلًا بعض از اجزا اينها خودشان تعيين كنند. و من به همه دارم عرض مى‌كنم اين را، تا آن وقتى كه حكومت اسلامى آن طور كه دلمان مى‌خواهد حاصل نشده است، شما ميل داريد و ما هم تقديم مى‌كنيم.