اطمينان به ملت، اطمينان به كشور، اطمينان به همه چيز كشور حاصل مى‌شود كه سرآمد همه خوبيهاست. انسان اگر چنانچه همه خوشيها را داشته باشد، لكن حال اطمينان نداشته باشد، متزلزل باشد، تمام آن خوشيها تلخ مى‌شود. شما فرض كنيد در يك كشتى نشستيد، و همه اسباب خوشى براى شما مهياست، يك وقت كشتى متزلزل بشود، احتمال غرق [شدن داده‌] بشود، ديگر هيچ خوشى براى شما خوشى ندارد، همه‌اش تلخ مى‌شود.

يك مملكت اگر چنانچه متزلزل باشد، باز خوف اين باشد كه ما گرفتار امريكا بشويم، خوف اين باشد كه گرفتار ساير ابَرقدرتها باشيم، طُمأنينه نباشد در قلوب ما، استقلال روحى نباشد، ما قيام به پاى خود نكنيم، اين خوشيها ديگر طعمى ندارد. و اگر چنانچه ما مطمئن بشويم به اينكه مستقل هستيم، و خودمان هستيم، و آقا بالاسر نداريم، خوف اينكه يك وقت آنها به ما هجوم بكنند، يا يك وقت آنها كارشكنى در كارهاى ما بكنند نداشته باشيم، اين طُمأنينه روحى، بهترين چيزى است كه براى انسان هست. و من مژده مى‌دهم به شما كه ان شاء اللَّه اين طُمأنينه براى شما بزودى حاصل بشود.

ايجاد احساس امنيت و اطمينان در مردم‌

شما هيچ خوف اين را نداشته باشيد كه اين كسانى كه به اين ملت خيانت كردند و رفتند، ديگر برگردند. اينها ديگر برگشت برايشان نيست. و خوف اين هم نداشته باشيد كه اين قدرتهايى كه چپاولگرى مى‌كردند در اين مملكت، و مالِ اين ملت را خوردند و بردند، و از بين بردند، و خود ملت حالا مواجه با يك نابسامانيهاست، اينها دوباره بخواهند برگردند. همچو خوفى به خودتان راه ندهيد، با قدرت اين راه را طى بكنيد. و آن چيزى كه من بايد به شما سفارش كنم اين است كه بايد مراكزى كه دست هر كس هست؛ اين مراكز دولتى، آنى كه دست ارتش است، آنى كه دست ژاندارمرى است، آنى كه دست شماهاست، اين مراكز بايد مراكزى باشد كه اشخاصى كه وارد مى‌شوند در آن مراكز، ببينند كه دارند در يك جايى وارد مى‌شوند كه آنجا مورد اطمينان آنهاست.

شما مى‌دانيد كه سابق اگر يك بيچاره‌اى مى‌خواست وارد كلانترى بشود، تا آمده‌