است. در هر صورت تمام اين مسائل دور مى‌زند به اينكه اين جمهورى اسلامى آن طورى كه بايد تحقق پيدا نكند. اگر تحقق پيدا بكند، براى آنها ضرر دارد و دست آنها تا آخر كوتاه مى‌شود و اين يك ضربه‌اى است بر غرب، بر شرق، و آنها مى‌خواهند كه نشود يك همچو مطلبى. و ملت ما بايد آن قدرى كه توجه به اين آشفتگيهاى داخلى داشته باشد توجه به چيزهاى ديگر نداشته باشد. همه را بايد تحت نظر بگيرد. لكن آنكه صدمه بيشتر به ما مى‌زند همين اختلافات داخلى است. او براى يك طرف مى‌كشد، او براى طرف ديگر مى‌كشد. همين هواهاى نفسانى است كه در انسان هست. همين خودخواهيها و خودپسنديها است كه در انسان هست. همين گروه ديدن و خودگرايى به گروه و اينهاست كه در انسانهايى كه براى خدا نمى‌خواهند كار بكنند هست.

انسجام و وحدت كلمه‌

ملت ما اگر بخواهد از اين اسارت در طول تاريخ بيرون بيايد و خودش، خودش را اداره كند، استقلال پيدا كند، آزاد باشد، اگر ملت ما بخواهد اين طور بشود، بايد يك راه را پيش برود، آن راهى كه ملت دارد پيش مى‌رود. ملت اين توده جمعيت است. اين زن و مرد توده جمعيت كه خودشان را على حده نكردند و جدا نكردند از ملت. اگر بخواهند اين مملكت سر و سامان پيدا بكند بايد از اين گروهگرايى و از اين اختلافات و از اين كه او براى خودش بكشد، او براى خودش بكشد از اينها دست بردارند. همه همان راهى كه ملت دارند مى‌روند، همه همان راه را بروند. اگر همه آن راه را بروند ديگر آسيب نمى‌بينند. يك ملت وقتى همه با هم منسجم شدند ديگر قابل آسيب نيست اين ديگر. اما چنانچه خداى نخواسته در بين خودشان اختلافات حاصل بشود، بين خودشان يك دشمنيها پيدا بشود، هواهاى نفس نگذارند كه يك راه بروند، آن وقت است كه آسيب ممكن است. لكن من اميد اين را دارم كه با اين تحولى كه حاصل شده است، من در جامعه زنها يك جور تحول عجيبى مى‌بينم كه بيشتر از تحولى است كه در مردها پيدا شده، و آن قدرى كه اين جامعه محترم به اسلام خدمت كردند در اين زمان، بيشتر از آن‌