ميليون، يك ميليون و نيم، دو ميليون بود. و كشور ما بعد از اينكه انقلابش پيروز شد، يك نفر هم حتى بيگناه كشته نشد. آن اشخاصى كه در محكمه بردند و ثابت شده است به اينكه اينها مفسد بوده‌اند و فساد ايجاد كرده‌اند و قتل عامها كرده‌اند، امر به قتل عامها كرده‌اند، آنها يك عده معدودى بودند كه بعد از اينكه محاكمه شدند به جزاى خودشان رسيدند. بعد از انقلاب ما، يك آزادى داده شد. تمام مرزها باز و تمام فرودگاهها باز و تمام احزاب و تمام نويسندگان آزاد. در صورتى كه بعد از انقلاب، شما مى‌دانيد كه تمام اينها به روى دنيا بسته مى‌شود. انقلاب ما، غير از انقلاب جاهاى ديگر است. انقلاب وقتى متكى بر اسلام شد و ملت متعهد به اسلام بودند اين انقلاب نمى‌تواند آن طور خسارت را داشته باشد. ما هر چه خسارت ديديم در حالى بوده است كه با شاه، شاه مخلوع و دارودسته او برخورد داشتيم و حالا هم هر چه مقتول هست آنهايى هستند كه آنها دارند جنايت مى‌كنند و باز هم ناچيز هست، چيزى نيست در نظر ما. اما قضيه تشرهاى آقاى كارتر. نمى‌دانم شما اين مثل را مى‌دانيد. من حيفم مى‌آيد كه مثل بزنم به شير، كه مى‌گويند وقتى كه مقابل يك دشمن مى‌ايستد هم فرياد مى‌زند و هم از آن طرفش چيزى بيرون مى‌آيد و هم دمش را حركت مى‌دهد. فرياد مى‌زند براى اينكه طرف را بترساند. مى‌ترسد، از اين جهت از او چيزى هم صادر مى‌شود. دمش را حركت مى‌دهد براى اينكه ميانجى پيدا كند. آقاى كارتر را من حيفم مى‌آيد كه بگويم شير، لكن يك موجودى است كه همين كارها را دارد مى‌كند. اين هياهو و اين فريادها و آن ترساندن ماها را از اقدام نظامى، و دخالت نظامى، اينها كهنه شده است و لهذا يك دفعه يك چيزى مى‌گويد فوراً بعدش يك چيزى ديگر مى‌گويد خلاف آن. اينها همان فريادهايى است كه آن حيوان مى‌زد براى اينكه بترساند طرفش را. الآن ملتهاى اسلامى و ملتهاى غير اسلامى هم توجهشان به اينجاست و دلهايشان با ماست. شما اين را بدانيد كه اگر چنانچه سرنيزه سادات از روى مصر برداشته بشود، ملت مصر با ماست. براى اينكه ما اسلام را مى‌خواهيم، مصر هم اسلام را مى‌خواهد. ما مى‌خواهيم يك حكومت اسلامى باشد، ملت مصر هم همين را مى‌خواهند. ما مى‌خواهيم يك ملت اسلامى باشد، ملت‌