كنيم اسلام را به دنيا، همه دنيا با ما موافق مى‌شوند. همه قلوب دنيا مى‌خواهند عدالت باشد، اين جور عدالتى كه در اسلام هست. لكن خوب، ما يك اشخاص، ملت ضعيفى هستيم. تبليغات نداريم در دنيا. دنيا بر ضد ما دارد تبليغات مى‌كند. همه قلمهاى خارج به ضد ماست. همه راديوهاى خارج تبليغات بر خلاف ما مى‌كنند. مع ذلك يك معجزه‌اى است كه در عين حالى كه همه دارند بر خلاف عمل مى‌كنند باز هم اين قافله دارد جلو مى‌رود و جلوتر خواهد رفت. پس اين معنا كه شما مى‌گوييد كه تشر زده آقاى كارتر و ما را خواسته بترساند، اين نظير همان تشرى است كه آن حيوان مى‌زند و ما هم بنا نداريم بترسيم. يك قومى مى‌ترسند كه برايشان مردن يك مسأله باشد. شما يك مقدارى باشيد توى اين مردم. همينهايى كه اينجا الآن فرياد دارند مى‌زنند. يك مقدارى توى اينها باشيد ببينيد كه اينها منطقشان چيست؟ [١] اينها مى‌گويند كه ما مى‌خواهيم كه شهيد بشويم. همين امروز كه در روزنامه من ديدم اين عيال مرحوم آقاى مفتح‌ [٢] مى‌گويد كه ما افتخار مى‌كنيم كه يك شهيد داديم. يك مردمى كه بانوانش اين طور باشند كه به شهادت سرپرستشان آن هم يك چنين سرپرستى افتخار بكنند و بسيارى از اين زنها كه جوانشان را از دست دادند مى‌آيند پيش من مى‌گويند كه ما باز هم داريم. باز هم داريم كه تقديم كنيم. يك چنين ملتى را آقاى كارتر از نظامى مى‌ترساند؟! از نظامى بايد خودش را بترساند كه به آن طرف اعتقاد ندارد. آنهايى كه دعا را مى‌خواهند وسيله رياست قرار بدهند، ناقوس را مى‌خواهند وسيله و بلندگويشان باشد براى رياست. ما از چه مى‌ترسيم؟

مايى كه معتقديم كه از اينجا كه برويم به يك جاى بهتر مى‌رسيم چرا بايد بترسيم؟ پس ما از نظاميشان نمى‌ترسيم. ما مهيا هستيم، تا آن اندازه كه مى‌توانيم مقابله كنيم. اگر نتوانستيم شهيد مى‌شويم. كارى نيست اين. اولياى ما هم همين طور بودند. لكن من به شما مى‌گويم كه اصلًا اين اسلحه پوسيده است. اين اسلحه، اينكه ما مداخله نظامى مى‌كنيم، يك‌

[١] اشاره به جمعيتى كه از شهرهاى دور و نزديك براى ديدار با امام خمينى به قم آمده و در كوچه‌هاى اطراف منزل امام اجتماع كرده بودند

[٢] شهيد محمد مفتح كه همراه محافظينش به دست گروهك تروريستى فرقان به شهادت رسيد.