صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٩٧ - گناهى نابخشودنى و ننگى ابدى

عنوان، [شكست ما] يعنى شكست مكتب، يعنى گفته بشود كه رژيم طاغوتى عوض شده يك رژيم طاغوتى ديگر آمده [اين خطرناك است‌] كه دشمنهاى ما هم همچو نيست كه اكتفا كنند به اينكه مثلًا، فلان كميته خلاف كرده است، فلان دادگاه خلاف كرده، اين را مى‌آورند روى اينكه آخوندها اين جورى‌اند، به اين هم اكتفا نمى‌كنند كه روحانيين اين جورى‌اند اينها با اسلام مخالفند. مى‌گويند اسلام هم همان بود. اسلام هم همان مثل رژيمهاى ديگر است.

گناهى نابخشودنى و ننگى ابدى‌

اين طور نيست كه اگر من شكست بخورم، شما شكست بخوريد، بياورند بگويند زيد شكست خورده. يا اگر من خلاف بكنم، بيايند، بگويند فلانى خلاف كرده، اين جور نيست. از فرد به نوع و از نوع به اصل مقصد مى‌كشانند. دشمن اصل اسلامند و قلمها هم براى اصل اسلام به كار مى‌رود. و ما را مى‌خواهند كه در داخل خودمان پوك كنند و منهدم كنند از داخل خودمان. اگر هم همين قدر بود كه ما از بين مى‌رفتيم لكن مكتبمان محفوظ مى‌ماند، اشكال نداشت. لكن آنها مقصدشان اين است كه مكتب را بهش صدمه بزنند. و اين يك مسئوليت بزرگ، جانفرسايى براى ما آمده است. يك مسئوليتى است كه اگر خداى نخواسته ما تقصير بكنيم در اين قضايا، اگر چنانچه ما بخواهيم براى مثلًا فرض كنيد كه فلان امام جماعت بخواهد براى رواج بازار خودش يك كارى انجام بدهد، در كميته عمداً يك كسى كارى انجام بدهد، به طورى كه دست دشمنهاى ما، قلمهاى مسمومشان كه هست بهانه پيدا بكنند و حمله كنند به آن چيزى كه اساس است، و آن عبارت از اسلام است، ما يك گناهى مرتكب شديم كه بخشودنى نيست تا آخر.

گناهى بخشودنى است، بخشودنى هست پيش خدا كه صدمه‌اش به خود آدم برسد، خود آدم آلوده بشود يا افرادى فرض كنيد اما آنى كه با اساس اسلام با اساس اسلام برخورد بكند و بازى با اساس اسلام باشد، اين يك مطلبى نيست كه به ما ببخشند، و اين ننگى براى ما، و براى جامعه روحانيت در خارج پيدا خواهد شد كه‌