صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٩٩ - مسئوليت سنگين در حساسترين مقطع تاريخى

حساب بكشد. محاسبه كند خودش را كه من در اين راهى كه دارم مى‌روم چه كردم امروز، من چه كردم؟ محاسبه كنيد خودتان را. هم محاسبه كنيم همه خودمان را و همه ملت، همه مسلمانها و در رأس علما. آن قدر مسئوليت كه به عهده آقايان اهل علم است، به عهده ديگران نيست آن قدر. آنها اگر چنانچه خداى نخواسته يك راهى بروند كه راه خدا نباشد، چهره اسلام به دست آنها جور ديگر مى‌شود. كارى بكنيد كه به عهده ما يك همچو مسئوليتى كه هست، بتوانيم به آخر برسانيم.

از خدا بخواهيد كه ماها از لغزش دور باشيم. خودتان بخواهيد براى خودتان، و براى همه ملت. ملت بخواهد براى خودش، و براى علما دعا كنند كه اين طبقه لغزش پيدا نكنند كه به لغزش آنها اسلام در خطر است. همه ما مكلفيم. همه مسئوليم و

كُلُّكُم راعٍ وَ كُلُّكُمْ مَسئول‌

اين براى همه است. لكن به عهده شما بيشتر است. شماها بايد بيشتر رعايت بكنيد. بيشتر در اين پستى كه هستيد، كه مسند اسلام است، بيشتر مراعات بكنيد. بيشتر مردم را مراعات كنيد. جامعه را بيشتر تربيت كنيد و همه مسئوليم و همه مسئوليد، و هر كس سعه نفوذش بيشتر است، مسئوليتش بيشتر است.

مسئوليت سنگين در حساسترين مقطع تاريخى‌

از خدا بخواهيد كه ما بتوانيم و خودتان بتوانيد و ملت بتواند از اين مسئوليت بزرگى كه به عهده‌اش هست، لا اقل پيش خدا آبرومند باشد. پيش خلق بايد آبرومند باشد لكن نتوانست، پيش خدا آبرومند باشد. ما رفتنى هستيم آقا! اين يك مسئله واضحى است.

همه‌مان خواهيم رفت. همه‌مان در رحيل‌ [١] هستيم. توى راهيم همه. من نزديك است، شما جوانيد، يك قدرى عقبتر. آن هم معلوم نيست. مرگ هم معلوم نيست كه براى پير و جوان فرقى بگذارد. يك امَد [٢] معينى است. همه رفتنى هستيم. كوشش كنيد كه آن وقت كه ملك موت مى‌آيد و مشاهده مى‌كنيد او را، او با شما به يك صورت رحمانيت عمل‌

[١] كوچ، كوچ كردن‌

[٢] پايان، سرانجام، نهايت.