در اين عنوان از قاعده «الاصل في كلّ مأمور به أن يكون عبادة» بحث مى‌كند، و نتيجه مى‌گيرد كه قصد قربت لازم‌است و بايد به طور مستقيم از مكلف صادر گردد. ايشان در مقام استدلال بر اين قاعده به آيه «وما أمروا إلاّ ليعبدوا اللّه‌، (١)به چيزى امر نشده‌اند مگر براى عبادت خدا» و آيه «اطيعوا اللّه‌ و اطيعوا الرسول وأولى الأمر منكم، (٢)خدا و پيامبر و صاحبان امر را كه از شمايند فرمان بريد» و رواياتى مانند «لاعمل إلاّ بنية» (٣)و همانند آن استدلال مى‌كند: (ص٣٦٨).

عنوان سيزدهم

هر تكليفى بايد با نيت انجام پذيرد. در پى اين عنوان مباحث مربوط به نيت را پيش مى‌كشد، مانند:١ - نيت كه گفته شده در عبادات واجب است، منظور از آن قصد فعل نيست، زيرا هر فاعل مختارى كارش را با قصد انجام مى‌دهد. بلكه مقصود اخلاص در عمل است و لازم‌نيست اين قصد اخلاص در ذهن خطور كند، بلكه بايد انگيزه براى عمل باشد چون از ادله‌اى كه نيت را ثابت مى‌كنند بر نمى‌آيد كه خطور لازم باشد. و ثانيا خطور قصد در عادت عقلا وجود ندارد: (ص٣٩٣).

عنوان چهاردهم

موضوع بحث عبارت از اين است كه، اصل اقتضا مى‌كند مستحبات در هر اصل اقتضا مى‌كند مستحبات در هر واجبى از نظر احكام همانند همان واجب باشد ايشان پس از بيان چگونگى تعلق احكام بر موضوعات و اقسام آن، مى‌فرمايد: اگرحكمى به ماهيت تعلق بگيرد و صنف و يا شخص خاصى از آن منظور نباشد، اين حكم شامل واجبات و مستحبات مى‌شود.

و بر اين مطلب پنج دليل اقامه مى‌كند، از جمله اين كه: تعلق‌حكم به ماهيت اين گونه مى‌نمايد كه حكم از لوازم ماهيت باشد و اين ماهيت در واجب و مستحب نيز هست: (ص٤١١) .

پس از اين به بيان حكم چهار قسم ديگر از اقسام نحوه تعلق حكم مى‌پردازد.

(١) بينه، آيه ٥.
(٢) نساء، آيه ٥٩.
(٣)وسائل الشيعة، ج ١، ص٣٣، باب ٥ از ابواب مقدمات عبادات.