روايت نقل كرده و داراى كتبى نيز هست، بر خلاف فرد نخست كه از اصحاب و ياران امام كاظم و امام رضا(ع) بوده است واز گفته نجاشى (ره)استفاده مى‌شود كه وى را توثيق كرده و او را يكى از بزرگان شيعه شمرده است.بنابر اين در سند اين حديث، فقط «محمودى» جاى سخن دارد، او محمد بن احمد بن حماد محمودى مروزى است و پدر او احمد بن حماد است. سند از ناحيه اين دو تن قابل مناقشه است، چون اين دو، در كتب رجالى توثيق نشده‌اند،آرى كشى در حالات ابراهيم بن عبده نيشابورى آورده است كه وى براى برخى از افراد ثقه در نيشابور نقل كرده است كه، توقيعى از امام عسكرى(ع) براى اسحاق بن اسماعيل صادر شد... و سپس توقيع را بيان مى‌كند كه امام(ع) در آن به اسحاق دستور داده بودند كه اين نامه را به ابراهيم بن عبده برساند، ونيز در آن نامه آمده بود كه آنرا براى محمودى قرائت كن، خداوند او را سلامت بدارد، او دراطاعتش بسيار مورد ستايش ماست، اين جمله علاوه بروثاقت او، دلالت بر مقام والا وبرجسته او نيز دارد. اين اشكال كه كشى آن توقيع را از يكى از ثقات نيشابور نقل مى‌كند كه‌از نظر ما ناشناخته است، واگر ما نام او را مى‌دانستيم، شايداز سوى رجاليان ديگر مورد جرح قرار گرفته باشد، به بحث ما ضررى نمى‌رساند زيرا اين تعبير ظهور در وثوق و اطمينان كشى به صدور توقيع دارد به ويژه اگر متن توقيع و قرينه‌هاى حاكى از صدور آن، و توجهى كه اصحاب نسبت به توقيعات داشته‌اند، در آن مورد ملاحظه قرار گيرد: به علاوه اين كه‌اگر به آنچه كه كشى در باره محمودى ونيز حالات او ذكر كرده، مراجعه كنيم دلالت بر مقام برجسته وتدين وى دارد،واگر وثاقت محمودى ثابت شود، وثاقت، بلكه مقام برجسته پدرش نيز ثابت مى‌گردد زيرا كشى، از محمد بن مسعود ازمحمودى نقل مى‌كند كه: ابو جعفر(ع) پس از وفات پدرش‌به او نوشت: «مضى ابوك رضي اللّه‌ عنه وعنك وهو عندنا على حال محمودة ولن تبعد من تلك الحال» (١)

(١)به معجم ١٥، ص ٣٤٢ و ج١/٢٢٨ چاپ پنجم مراجعه شود.