است، به خلاف مردانى كه تمايل به زن و مسائل جنسى ندارند و اين عدم نياز و عدم تمايل به سبب دو خصوصيّت است: گاهى عدم تمايل جنسى اينها به دليل كمبود شخصيّت و نقصان عقل است كه در اين صورت از آنها تعبير به «مولى عليه» و تابع مى‌شود، و گاهى به علت نقص جسمانى است، نه نقصان عقلى كه در اين صورت جزء استثنا شدگان نخواهند بود. اين تقسيم و دسته بندى فقط در مردان (غير أولي الإربة» جارى است و در مورد طفل، اين تفصيل ـ نه از حيث افراد و نه ازجهت حالات ـ هيچ فايده‌اى نخواهد داشت.

ثالثاً، لازمه عطف «طفل» بر «رجال» اين است كه يكى از دو وصف «غير أولي الإربة» و «الذين لم يظهروا على عورات النساء» در آيه زايد باشد؛ چون با آوردن يكى از آن دو، نياز به ديگرى نيست و آوردن آن حمل بر تأكيد يا توضيح خواهد شد كه بر خلاف اصل است.

رابعاً، بنابر احتمال فوق، مناسب بود بين دو وصف مذكور فاصله نيفتد؛ مثلاً بدين صورت ذكر مى‌شد: «أوالتابعين غير أُولي الإربة الذين لم يظهروا على عورات النساء من الرجال و الطفل» يا «أو التابعين من الرجال و الطفل غير أولي الإربة الذين لم يظهروا على عورات النساء»؛ فاصله شدن ميان دو وصف، با تعدد موصوف مناسب است، نه با اتحاد موصوف.

نكته چهارم: ممكن است ادعا شود كه مراد از طفل در آيه مطلق دختر و پسر است، مخصوصاً با توجه به اين كه جمله «أو نسائهنّ» در جملات پيشين شامل دختر بچه نمى‌شود؛ زيرا كلمه «نساء» فقط بر زنان بالغ اطلاق مى‌شود. از آنجا كه لفظ طفل، اسم جنس است، هيچ موجبى براى تخصيص آن به پسر بچّه وجود ندارد؛ زيرا هيچ قيدى در آيه براى اطلاق آن نيست. بنابراين آشكار ساختن زينت و آرايش در مقابل دختر بچه‌اى كه مسائل جنسى را مى‌فهمد، نيز بر زن حرام است.

بطلان اين ادعا بسيار واضح است؛ زيرا قطعاً اظهار زينت زن در برابر زنان