اگر دليل شمول محارم رضاعى، اطلاق لفظى باشد، اين استدلال تمام نيست؛ چون صدق لفظ محارم بر محارم غير نسبى از باب مجاز است، نه حقيقت، اما اگر استدلال به الغاى خصوصيت و توسعه ملاك باشد،از نظر فنّى تمام است، به ويژه آنكه مشترك بودن هر دو(محارم نسبى و محارم رضاعى) در برخى از احكام مؤيّد آن است.

نكته چهارم: گروه‌هاى مذكور در آيه، گر چه در جواز نگاه به زينت باطنى مشترك هستند، لكن دايره جواز نگاه براى آنان يكسان نيست و از اين جهت آنها را به سه گروه مى‌توان تقسيم كرد:

گروه اوّل: شوهر، محرميّتى كه براى اوست، براى هيچ يك از محارم نيست و نگاه شوهر به همه اعضاى همسرش حلال است.

گروه دوم: ساير محارم، اعم از نسبى و رضاعى؛ مانند پدر، فرزند، برادر، پدر بزرگ و پدر شوهر كه براى اين دسته نگاه به مو، سينه، ساق پا و دست‌ها تا آرنج و مانند آن جايز است.

گروه سوم: تابعين و مردانى كه تمايل جنسى و شهوانى ندارند. (٨٩)

ايراداتى بر اين تقسيم بندى وارد است:

١. اين تقسيم بندى دقيق نيست؛ چون برخى از گروه‌ها اصلاً در تقسيم گنجانده نشده‌اند؛ مانند زنان و اطفال.

٢. حلال بودن استمتاع زوج از زن، هيچ ارتباطى با جواز اظهار زينت ندارد، بلكه دو حكم جداى از هم هستند.

٣. از نظر آيه، ميان گروه دوم و سوم هيچ فرقى نيست.

(٨٩) التفسير الكبير، ج٢٣، ص ٢٠٩.