٢. كلمه «غير» اگر منصوب باشد، استثناى دوم بعد از استثناى اول خواهد بود.در اين صورت معناى جمله اين گونه مى‌شود: «اظهار زينت در مقابل تابعان براى زن حرام نيست، مگر در مقابل تابعانى كه ميل جنسى ندارند» يا اين كه در صورت نصب «غير»، جمله «غير أُولى الإربة» حال براى «التابعين» باشد كه در اين صورت معنا اين گونه خواهد بود:

«اظهار زينت براى زن در مقابل مردانى كه تابع و ملازم با او هستند، در حالى كه در مسايل جنسى و شهوانى ناتوان اند، حرام نيست». (٦١)

جهت دوم: از ظاهر وصف «غير أولي إلاربة»، بر مى‌آيد كه مراد از آن كسى است كه به سبب امرى كه تكويناً در وجود او هست، ميل و اشتياقى به زن و مسائل زنان ندارد؛ همانند كسى كه اصلاً شهوت جنسى ندارد. طبق اين معنا، «غير أولي الإربة» شامل كسى نمى‌شود كه شهوت او به علل و عوارضى مانند مرض و امثال آن از بين رفته است.

بحث پنجم: عبارت :«أو التابعين غير أولي الإربة من الرجال » در آيه شريفه، شامل سه قيد است: قيد اول، تبعيت يا اتّباع؛ قيد دوم، عدم نياز و تمايل به زن و مسائل جنسى؛ قيد سوم، مرد بودن.

براى فهم صحيح آيه، بايد اين سه قيد با هم لحاظ شوند. از اين رو، موجّه‌ترين احتمالات در آيه شريفه عبارت اند از :

احتمال اوّل: منظور از اين بخش از آيه، خصوص مرد ديوانه‌اى است كه تحت سرپرستى انسان ديگرى است و هيچ گونه اهتمامى به زنان و مسائل مربوط به آنان ندارد، نه هر ديوانه‌اى ؛ چون هيچ ملازمه‌اى ميان بى عقلى و بى شهوتى نيست و هر كسى كه عقل نداشت، به اين معنا نيست كه شهوت هم ندارد. مؤيّد اين مطلب، روايتى از امام باقر(ع) است كه مراد از «غير أُولي الإربة من الرجال» ر

(٦١) الجامع لأحكام القرآن، ج١٢، ص ٢٣٦؛ زبدة البيان، ص٦٩٠.