فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٣٧

عمره، جايز نيست، بدين صورت كه بدون خارج شدن از احرام عمره، حج را انجام دهد؛ هرچند فقهاى اهل سنت، اين كار را جايز دانسته‌اند. دليل بر عدم جواز، آيه : {وَأتمّوا الحجَّ و العُمرَةَ للّه‌ِ } است. با تداخل حج و عمره در يكديگر، اتمام آن دو ممكن نيست. (٣٣)

محدث بحرانى نيز مى‌گويد:

براى كسى كه احرام بسته، جايز نيست قبل از به پايان بردن تمام اعمال و مناسك، احرام ديگرى ببندد. ظاهر اين است كه در اين حكم ـ همان گونه كه در منتهى آمده ـ هيچ اختلافى نيست و آيه {وَأتمّوا الحجَّ و العُمرَةَ للّه‌ِ } بر آن دلالت دارد؛ چرا كه با داخل كردن يكى بر ديگرى، اتمام حج يا عمره كه مورد امر آيه است، تحقق نمى‌پذيرد. (٣٤)

برخى ديگر از فقها در صحّت استدلال به اين آيه، براى عدم جواز ادخال حج و عمره در هم اشكال كرده‌اند.

محقق سبزوارى مى‌گويد:

داخل كردن حج و عمره در يكديگر بدين صورت كه فردى، قبل از مُحِلّ شدن از احرام عمره، نيّت احرام حج را داشته باشد، يا قبل از اتمام مناسك حج، نيت احرام عمره را داشته باشد، جايز نيست. در اين حكم اختلافى نيست، بلكه بعضى بر آن ادعاى اجماع كرده‌اند. استدلال ايشان بر اين مطلب، آيه: {وَأتمّوا الحجَّ و العُمرَةَ للّه‌ِ } است. با ادخال يكى در ديگرى، اتمامِ امر شده در آيه، تحقق پيدا نمى‌كند. البته استدلال به اين آيه جاى تأمل و اشكال دارد. (٣٥)