سألت أبا عبداللّه‌(ع) عن الذراعين من المرأة هما من الزينة التي قال اللّه‌: «ولايبدين زينتهنّ إلا لبعولتهنّ) قال: نعم و مادون الخمار من الزينة و مادون السوارين؛ (٢٧)

فضيل مى‌گويد: از امام صادق(ع) در باره دست زن تا ذراع پرسيدم كه آيا جزء زينتى كه خداوند در قرآن فرموده: {ولايبدين زينتهنّ إلاّ لبعولتهنّ } ،محسوب مى‌شود؟ حضرت فرمود: بله، از روسرى پايين‌تر و نيز از موضع النگو(به سمت ذراع) جزء زينت است.

بنابراين مى‌توان طبق اين تفسير گفت كه اطلاق زينت بر بدن زن حقيقت است، نه مجاز و اين اطلاق به لحاظ زيبايى طبيعى زن است؛ چون زن در خلقت و تكوين خود صاحب زينت وجمال است و اين يكى از ويژگى‌هاى او است. اين زينت طبيعى شامل اغلب اعضاى بدن زن مى‌شود، مگر عورت كه جزء زينت محسوب نمى‌شود، بلكه قبيح شمرده شده است. به همين دليل، در قرآن نيز بر آن «سوأة»(زشتى) اطلاق شده است.

برخى اين نظريه را توسعه داده و گفته‌اند: مراد از زينت در آيه تمام اعضاى بدن زن است، نه مقدارى كه محل آرايش و زينت است.

اين در حالى است كه برخى ديگر احتمال داده‌اند كه مراد از زينت فقط موضع آن خصوصاً مواضع پنهان است؛ از اين رو، به غير آن سرايت داده نمى‌شود.

(٢٧) وسايل الشيعه، ج٢٠، ص ٢٠٠، باب ١٠٩ از ابواب مقدمات النكاح ،ح١.