آرايش و زينت به خودى خود براى زن امرى مباح، مطلوب و از ضروريات زندگى زناشويى است؛ هر چند اظهار و آشكار كردن آن در مقابل مردان ،بر حسب طبيعت رابطه ميان ناظر و منظور و حالات آنها، احكام مختلفى در شرع دارد و گاه جايز است و گاه ممنوع. اگر بيننده، مردى نامحرم باشد، حكم كلى قرآن در اين فرض حرمت آشكار كردن زينت بر زن است؛ اما اگر از محارم باشد، آشكار ساختن زينت بر زن جايز است. ملاك اين ديدگاه قرآن به دو امر بر مى‌گردد:

١. نيازهاى اجتماعى زن به گونه‌اى است كه در برخى موارد اختلاط با مردان را در صحنه زندگى اجتماعى مى‌طلبد. در اين موارد پنهان كردن زينت براى زن بسيار دشوار خواهد بود؛ چنان كه گاهى آشكار كردن قسمتى از اعضاى بدن مانند صورت و دست‌ها تا مچ براى رفع نيازها و انجام وظايف فردى و اجتماعى براى وى ضرورى است.

٢. بر انگيخته نشدن شهوت جنسى ؛ چنان كه ملاك حكم در اظهار زينت زن در مقابل محارم (به جز شوهر) بر اين اساس است.

از اين دو مطلب روشن مى‌شود كه ملاك، تعبد محض نيست، بلكه نكته‌اى قابل فهم براى عرف است . توجه به اين دونكته در خلال بحث مفيد و سودمند خواهد بود.

مهم‌ترين نص قرآنى كه به تشريح حكم اين موضوع پرداخته، اين آيه سوره نور است:

{و قل للمؤمناتِ يَغضُضنَ من أبصارهنّ و يحفظنَ فروجهنَّ ولايبدين زينتهنّ إلاّ ما ظَهَرَ منها وَ ليَضرِبنَ بِخُمُرِ هِنَّ على جُيوبهنّ ولايُبدين زينَتَهُنَّ الاّ لِبُعولَتِهنَّ أو آبائِهنَّ أو آباءِ بُعولَتِهنَّ أو أبنائِهنَّ أو أبناءِ بُعولَتِهنَّ أو اِخوانهنَّ أو بنى اِخوانِهنَّ أو }