فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٧١ - اظهار زينت زن و حكم آن خالد غفورى

بر خود را مى‌بندد. آيه شريفه {ثلاثُ عوراتٍ لكم } (٦٩) نيز به همين معناست. {الذين لم يظهروا على عورات النساء } نيز به معناى كودكانى است كه به حد بلوغ نرسيده‌اند. (٧٠)

از اين رو، گاه در قرآن كريم لفظ «عورة» به معناى شرمگاه به كار نرفته است، بلكه از شرمگاه به لفظ «فرج» و يا «سوأة» تعبير شده است؛ مانند آيه {والّتي أحصنت فرجها فنفخنا فيها من روحنا... } ، (٧١) يا آيه {والذين هم لفروجهم حافظون... } ، (٧٢) يا آيه {يآ بني آدمَ قد أنزلنا عليكم لباساً يواري سؤآتكم و ريشاً... } ، (٧٣) يا آيه {فوسوس لهما الشيطانُ ليبدي لهما ماورى عنهما من سوآتهم } ، (٧٤)

بلكه اراده «شرمگاه» از «عورة» در عبارت : {لم يظهروا على عورات النساء } بعيد است؛ چون اگر مراد از كلمه ظهور، اطلاع بر شرمگاه و فرج باشد، مناسب بود لفظ عورت به صورت عام و بدون تخصيص آن به زنان ذكر مى‌شد؛ مثلاً مى‌فرمود: «لم يظهروا على العوراتِ»، نه «على عوراتِ النساء». اگر مراد از ظهور، غلبه و قدرت بر جماع و مانند آن باشد، اين هم به مراتب دورتر از ظاهر آيه است؛ چون در اين صورت مناسب بود تعبير جماع و مانند آن يا تعبير «بلوغ الحلم» يا «بلوغ النكاح» مى‌آورد و تعبير «قدرت نداشتن بر عورت» كاملاً نامناسب است؛ زيرا در اين صورت «لم يظهروا على عورات النساء» يعنى قدرت نداشتن بر جماع عورت، كه اين معنا مستهجن است. در اين صورت مناسب اين بود كه كلمه جماع يا «بلوغ الحلم» به صورت مطلق، بدون اضافه به «عورت» يا به «نساء» ذكر مى‌شد؛ چنان كه در آيات