مسئله ١٤١٦. اگر بين مأموم و امام، يا بين مأموم و مأموم ديگرى كه واسطه اتصال مأموم با امام است، كمتر از مقدار جسد انسان در حال سجده كه حدود يك متر است فاصله گردد، مانعى ندارد، ولى اگر بيش از اين مقدار فاصله شود، جماعتش صحيح نيست. بنابراين اگر چند نفر كه نمازشان باطل است، فاصله شوند، نمى‌تواند اقتدا كند و بچه مميّز... اگر شرايط نماز را رعايت كند، نمازش صحيح است. (٢٢)

نكته(٨٥)

در رساله توضيح المسائل حضرت امام خمينى(أعلى اللّه‌ كلمته) ذيل احكام روزه مسافر آمده است:

مسئله ١٧١٨. مسافر مى‌تواند براى خواستن حاجت سه روز در مدينه طيّبه روزه مستحبى بگيرد.

مفاد اين مسئله آن است كه فرقى نمى‌كند اين سه روز چه روزهايى باشد؛ در حالى كه حضرت امام در حاشيه عروه ـ به گونه احتياط واجب غير قابل رجوع به غير ـ فرموده‌اند: «متعين است كه اين سه روز، چهارشنبه و پنجشنبه و جمعه باشد» و عبارت عروه را كه مى‌گويد: «والأفضل اتيانها في الأربعاء و الخميس و الجمعة» تقييد و تعليق كرده‌اند به: «بل المتعين على الأحوط لو لم يكن أقوى». (٢٣)

بنابراين معلوم مى‌شود كسانى كه توضيح المسائل را بافتاواى امام(تحرير و حاشيه عروه) تطبيق مى‌داده‌اند، در اينجا دقّت نكرده‌اند.

(٢٢) همان، ص٨٠٤، ذيل مسئله ١٤١٧.
(٢٣) العروة الوثقى، ج٣، ص ٦١٤.