صاحب جواهر معتقد است كه از سهم ابن السبيل از زكات، نمى‌توان به آنها داد؛ زيرا اسم آن‌ها را شامل نمى‌شود، لذا بايستى از سهم سبيل اللّه‌ يا فقرا يا غير آن به آنان داده شود. (٣٢)

٥. اَعراب ـ باديه نشينان ـ :

شيخ طوسى در مبسوط (٣٣) و ابن براج در مهذّب (٣٤)، گفته‌اند كه ابن السبيل بر اعراب ـ عرب‌هاى باديه نشين ـ نيز صادق است؛ زيرا از مكانى به مكان ديگر جابه جا مى‌شوند و اگر اتفاقاً در اين و جابه جايى براى آنان انقطاع ـ در راه ماندگى ـ پيش آيد، مصداقى براى ابن السبيل به شمار مى‌آيند.

شيخ طوسى مى‌گويد:

از غنايم، چيزى به اعراب تعلق نمى‌گيرد و امام مى‌تواند اندكى به آنان كمك كند يا از سهم ابن السبيل از زكات به آنان بدهد؛ زيرا عنوان ابن السبيل شامل آنها مى‌شود. (٣٥)

(٣٠) المبسوط، ج٢، ص٧٤؛ المهذب، ج١، ص٣٢٧؛ تذكرة الفقهاء، ج٩، ص٢٦٩؛ منتهى المطلب في تحقيق المذهب، ج٢، ص٩٥٨، چاپ رحلى؛ تحرير الأحكام الشرعيه، ج٢، ص١٩٧.
(٣١) المبسوط، ج٢، ص٧٤.
(٣٢) جواهر الكلام، ج٢١، ص٢١٤.
(٣٣)المبسوط، ج٢، ص٧٤
(٣٤) المهذّب، ج١، ص٣٢٧.
(٣٥) المبسوط، ج٢، ص٧٤.