فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٢٢٨ - عمرةالقضا
عمره استحبابى
٢٧. عمره مستحبّى، مورد ترغيب و سپاس خداوند:
إِنَّ الصَّفا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلا جُناحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِما وَ مَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَإِنَّ اللَّهَ شاكِرٌ عَلِيمٌ. [١]
بقره (٢) ١٥٨
٢٨. اعتقاد و توجّه به علم و سپاسگزارى خداوند، زمينه رغبت بيشتر، در برگزارى عمره مستحبّى:
إِنَّ الصَّفا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلا جُناحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِما وَ مَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَإِنَّ اللَّهَ شاكِرٌ عَلِيمٌ.
بقره (٢) ١٥٨
عمره تمتّع
--) همين مدخل، اقسام عمره، عمره تمتّع
عمره مفرده
--) همين مدخل، اقسام عمره، عمره مفرده
مناسك عمره
--) همين مدخل، احكام عمره، تقصير در عمره، حلق در عمره، سعى در عمره، قربانى در عمره
عَمْرة بنت حرام (حزم)
عمرة بنت حرام از انصار و همسر سعد بن ربيع بود. [٢] برخى مفسّران، آيه ١٢٧ نساء (٤) را درباره سؤال وى از ميراث دخترش دانستهاند كه پس از شهادت سعد در احُد، از پيامبر صلى الله عليه و آله استفتا كرد و با نزول آيه، حكم ميراث زنان و حقوق آنان بيان شد. [٣]
عُمره (عبدة) بنت عبدالعزّى
عمره [عبدة] بنت عبدالعزّى بن نضله همسر عمرو بن عبد بود. [٤] برخى مفسّران، شأن نزول آيه ١١ ممتحنه (٦٠) را در پى امتناع وى و تنى چند از زنان دانستهاند كه از هجرت به مدينه امتناع كرده، مرتدّ شدند و در پى رها كردن شوهرانشان، مهريّه آنان از بيتالمال پرداخت شد. [٥]
عمرةالقضا
يك سال بعد از «صلح حديبيّه» يعنى در سال هفتم هجرت، در ماه ذيقعده، پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله با اصحاب خود، در حال احرام وارد مكّه شدند. سه روز در آن جا اقامت كردند. مناسك عمره را بجا آوردند و به مدينه برگشتند. به اين عمره، «عمرةالقضا» گويند، به اعتبار
[١] . بنا بر اينكه مقصود از جمله «و من تطوّع خيراً» عمرهمستحبّى باشد. (التبيان، ج ٢، ص ٤٤)
[٢] . اسدالغابه، ج ٧، ص ١٩٧؛ الاصابه، ج ٨، ص ٢٤٣
[٣] . الدرالمنثور، ج ٢، ص ٧٠٩
[٤] . المحبّر، ص ٤٣٣؛ فتحالبارى، ج ٥، ص ٢٥٧
[٥] . الكشاف، ج ٤، ص ٥١٩، مجمعالبيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٤١٣؛ الجامع لاحكام القرآن، قرطبى، ج ١٨، ص ٤٧