قُلْ هَلْ مِنْ شُرَكائِكُمْ مَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ قُلِ اللَّهُ يَهْدِي لِلْحَقِّ أَ فَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدى‌ فَما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ. [٣]

يونس (١٠) ٣٥

٤٣. يتيم‌نوازى‌

٥٨. يتيم‌نوازى على عليه السلام و مدح الهى درباره آن:

وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‌ حُبِّهِ‌ ... وَ يَتِيماً .... [٤]

انسان (٧٦) ٨

محبّت به على عليه السلام‌

٥٩. محبّت مسلمانان به على عليه السلام پاداش رسالت پيامبر صلى الله عليه و آله:

... قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌ ... [٥]

شورى (٤٢) ٢٣

٦٠. ايجاد محبّت به على عليه السلام در دلها از سوى خداوند:

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا. [٦]

مريم (١٩) ٩٦

محمّد صلى الله عليه و آله و على عليه السلام‌

٦١. پيامبر صلى الله عليه و آله مأمور دعوت على عليه السلام براى شركت در مباهله با نصاراى نجران:

إِنَّ مَثَلَ عِيسى‌ عِنْدَ اللَّهِ‌ ... فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ‌ ... فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا ... وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ‌ ... [٧]

آل‌عمران (٣) ٥٩ و ٦١

[١] . از سابقان در هجرت، على عليه السلام است. (المناقب، خوارزمى، ص ٨؛ شواهدالتّنزيل، ج ١، ص ٣٣٤-/ ٣٣٧) نقل شده: حضرت به امر رسول خدا صلى الله عليه و آله براى اداى ودايعى كه از مردم نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله امانت بود، سه روز در مكّه ماند و سپس به رسول خدا صلى الله عليه و آله و ديگر مهاجران ملحق شد (كفاية الطّالب فى مناقب علىّ بن ابى‌طالب، ص ٣٢٢) و همچنين براى دفع توطئه قتل پيامبر صلى الله عليه و آله از سوى مشركان در بستر آن حضرت خوابيد. (الكامل، ابن‌اثير، ج ٢، ص ١٠١-/ ١٠٣)

[٢] . بنا بر اينكه مقصود، سابقون در هجرت باشند، على عليه السلام از آنان است. (المناقب، خوارزمى، ص ٢٧٦)

[٣] . بر اساس روايات فريقين، آيه مذكور درباره على عليه السلام نازل شده است. (شواهدالتنزيل، ج ١، ص ٣٤٨؛ تفسير نورالثقلين، ج ٢، ص ٣٠٤، ح ٦٢ و ٦٣)

[٤] . با توجّه به مضارع بودن «يطعمون» و بيان صفات ابراردر مقام مدح، استفاده شده است‌

[٥] . از ابن‌عبّاس نقل شده: هنگامى كه اين آيه نازل شد، گفتند: يا رسول‌اللّه، نزديكان تو كه دوستى آنان بر ما واجب شده است، كيانند؟ فرمود: على عليه السلام، فاطمه عليها السلام و دو فرزندان‌شان. (البرهان، ج ٤، ص ٨٢٣، ح ٢٣؛ ينابيع‌المودّه، ج ١، ص ٣١٥)

[٦] . در شأن نزول آيه مزبور از امام باقر عليه السلام روايت شده كه پيامبر صلى الله عليه و آله به على عليه السلام فرمود: اى على، بگو: پروردگارا! در دل مؤمنان براى من محبّتى قرار بده، پس خداوند آيه را نازل فرمود. (مجمع‌البيان، ج ٥-/ ٦، ص ٨٢٢) همين مضمون از براءبن‌عازب نقل شده است. (الدرالمنثور، ج ٥، ص ٥٤٤؛ روح‌المعانى، ج ٩، جزء ١٦، ص ٢٠٩)

[٧] . مراد از «أنفسنا» على عليه السلام است و چون رسول خدا صلى الله عليه و آله دعوت‌كننده مى‌باشد، لازم است دعوت‌كننده غير از دعوت شده باشد و آن غير على عليه السلام نيست. (مجمع‌البيان، ج ١-/ ٢، ص ٧٤٤؛ تفسير نورالثقلين، ج ١، ص ٣٤٨-/ ٣٤٩، ح ١٦٢-/ ١٦٣ و ١٦٦؛ التفسير الكبير، ج ٣، ص ٢٤٨؛ الدرالمنثور، ج ٢، ص ٢٣١-/ ٢٣٣)