يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ناجَيْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقَةً ذلِكَ خَيْرٌ لَكُمْ وَ أَطْهَرُ فَإِنْ لَمْ تَجِدُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ. [٣]

مجادله (٥٨) ١٢

٣٩. وفاى به عهد

٥٤. على عليه السلام در انتظار فرا رسيدن موقعيّت مناسب، براى وفا كردن به عهد خود با خدا:

مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ‌ ... وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ ... [٤]

احزاب (٣٣) ٢٣

٤٠. وفاى به نذر

٥٥. على عليه السلام وفاكننده به نذر خويش:

يُوفُونَ بِالنَّذْرِ ....

انسان (٧٦) ٧

٤١. هجرت‌

٥٦. على عليه السلام از سبقت‌گيرندگان در هجرت از مكّه به مدينه:

... فَالَّذِينَ هاجَرُوا وَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ أُوذُوا فِي سَبِيلِي‌ ... [٥]

آل‌عمران (٣) ١٩٥

[١] . احمد بن عمر حلال گويد: از امام رضا عليه السلام درباره آيه «فأذّن مؤذّن ...» سؤال كردم كه فرمود: مؤذّن اميرمؤمنان عليه السلام است. نيز الحاكم ابوالقاسم الحسكانى با سند خودش از محمّد بن حنفيّه از على عليه السلام نقل كرده كه فرمود: من آن مؤذّن هستم. (الكافى، ج ١، ص ٤٢٦، ح ٧٠؛ تفسير نورالثقلين، ج ٢، ص ٣٢، ح ١٢٢-/ ١٢٥)

[٢] . در روايتى از امام باقر عليه السلام نقل شده كه وقتى على عليه السلام ازنهروان به كوفه بازمى‌گشت، شنيد معاويه به او دشنام مى‌دهد و بر او عيب مى‌گيرد و اصحابش را مى‌كشد، لذا خطبه‌اى خواند و فرمود: من مؤذّن در دنيا و آخرت هستم. خداوند- عزّوجلّ- مى‌فرمايد: «فأذّن مؤذّن بينهم ان لعنة اللّه على الظّالمين» من آن مؤذّن [ندادهنده‌] هستم و مى‌فرمايد: «و اذان من اللَّه و رسوله» من [ندادهنده‌] آن اذان [ندا] هستم. (البرهان، ج ٢، ص ٧٣٤، ح ٣٢؛ معانى‌الاخبار، ج ٢، ص ٢١٤، ح ١-/ ٢)

[٣] . در روايات شيعه و اهل‌سنّت آمده است پس از اينكه‌اعطاى صدقه براى نجوا با پيامبر صلى الله عليه و آله واجب شد، تنها كسى كه به اين حكم عمل كرد و با حضرت نجوا كرد، على عليه السلام بود تا اينكه اين وجوب برداشته شد. (تفسير نورالثقلين، ج ٥، ص ٢٦٥، ح ٤٤ و ٤٨؛ شواهدالتنزيل، ج ٢، ص ٣١٢-/ ٣٢٢؛ المناقب، خوارزمى، ص ٢٧٧؛ ينابيع‌المودّة، ج ١، ص ٢٩٩؛ الدرالمنثور، ج ٨، ص ٨٣-/ ٨٥)

[٤] . در روايتى از على عليه السلام نقل شده است: آيه «رجال صدقوا ما عاهدوا اللّه عليه ...» درباره ما نازل شده است. قسم به خدا من منتظر [وفاى به عهد خود با خدا و شهادت‌] هستم و آن را تغيير نمى‌دهم. (مجمع‌البيان، ج ٧-/ ٨، ص ٥٤٩؛ تفسير نورالثقلين، ج ٤، ص ٢٥٨، ح ٥٠؛ شواهدالتنزيل، ج ٢، ص ٥)

[٥] . بر اساس روايات منقول از طرق شيعه، آيه مزبور پس از هجرت على عليه السلام به همراهى فاطمه بنت‌اسد و فاطمه زهرا عليها السلام و فاطمه بنت‌الزّبير نازل شد. (تفسير نورالثقلين، ج ١، ص ٤٢٣-/ ٤٢٤، ح ٤٨٥؛ الميزان، ج ٤، ص ٩١)