«الاعيان» يا «كتاب الباء» محيى الدين دانسته‌اند، در صورتى كه نسخه مطبوع «كتاب الباء»، طبع ١٩٥٤ مصر به هيچ وجه با اين رساله همخوان نيست. و اما در بعضى از نسخ خطى‌ [٨٢] موجود، اين رساله از علاء الدوله سمنانى دانسته شده است!! و در هر حال به جزم و يقين انتساب اين رساله به هيچ‌يك از اين اعاظم مسلّم نيست.

ولى با توجه به معنى «فائده و فوائد» [٨٣] در نسخه‌شناسى خطّى و نسخه موجود در كتابخانه مجلس شوراى اسلامى تحت شماره: ١٨٢٢، كه در آخر آن نيز استشهادى به «شواهد» و «اسفار» شده است- «كما فى الشواهد و الاسفار»- احتمال انتساب آن به صدرا نيز تقويت مى‌گردد [٨٤].

مآخذ تصحيح: ١- كتابخانه مركزى دانشگاه، ش ٢٨٣٠.

٢- كتابخانه مجلس شوراى اسلامى، ش ١٨٢٢.

٣- نسخه طبع سنگى، ذيل مجموعه «كلمات المحققين».

[٨٢] - كتابخانه مركزى دانشگاه: ٣٠٩٢.

[٨٣] - يكى از معانى فايده، نقل عبارت يا معنى مورد پسند نزد مؤلف يا كاتبى است، و چه‌بسا كه به ظرائف و نقلهاى كوچك و پرمغز نيز فايده گويند، همچون فوايد خواجه نصير.

[٨٤] - شرحى فارسى از مؤلّفى نامعلوم در ذيل نشريه «جاويدان خرد»، سال سوم، شماره اوّل، صص ٢٧- ٣١ بر اساس نسخه مورخ ٨٥٧ درج شده است كه مطالب آن همخوان رساله فوق است. لازم به تذكر است كه اهل تتبع قائل به سنديت داشتن اين حديث نيستند و حتى بعضى آن را مجعول مى‌دانند. زيرا علاوه بر اشكال مطروحه در اين رساله، لغت مخفى در زبان عرب استعمال نشده بلكه در اين موارد از لغت مختفى استفاده مى‌گردد.

ر. ك: «مصابيح الانوار»، ج ٢ ص ٤٠٥. «لؤلؤ المرصوع»: ص ٦١ و «نقد و تحليل مثنوى» ج ٢ ص ٣٥٦.