مى‌فرمايد: «قد ارسلت هذه الرسالة ... الى عالى‌حضرة المولوى الاعظمى العلّامى الفهّامى الجامع في الفضائل العلمية و العملية ... شمسا لسماء الافادة و الافاضة و الحقّ و الحقيقة ...». از ظاهر اين نامه و آغاز رساله مورد بحث ما مراتب ارادت و لطف صدرا به اين حكيم متألّه روشن مى‌گردد.

اين رساله از آثار ارزنده صدر المتألهين است و به جهت اينكه سائل، تشكيكات ارزنده‌اى در مبانى صدرايى وارد كرده و پاسخى شافى و وافى شنيده داراى اهميّت بسزايى است. در صحّت انتساب اين رساله به حكيم صدرا هيچ‌گونه ترديدى وجود ندارد، و علاوه بر محتواى رساله كه دالّ بر صحت انتساب است اكثر تراجم و شرح‌حال‌نويسان صدرا [٤٩] از آن نام برده‌اند.

اين رساله قبلا در حاشيه كتاب «مبدأ و معاد» صدرا ص ٣٤٠ طبع شده، و لكن طبع آن مشحون از ريختگى متنى و چاپى است، بدين جهت نگارنده بر آن شد كه طبع منقّحى از اين رساله را در اختيار اهل تحقيق قرار دهد.

مآخذ تصحيح: ١- «الف»: نسخه شماره ٣٠٤ آستان قدس رضوى، نوشته شده از روى خط مؤلّف، مورّخ ١٢٩٢ ه. ق.

٢- «م»: نسخه شماره ١٠٣٠ كتابخانه اهدايى مشكاة، مصحّح و غير مورّخ كه نسخه‌اى بس معتبر است.

٣- «چ»: نسخه طبع سنگى در حواشى «مبدأ و معاد» ص ٣٤٠- ٣٧٢ سال ١٣١٤ ه. ق.

[٤٩] - مقدمه «الواردات» ص ١٩، «رسائل فلسفى» ص ٤٦: مقدمه «تفسير» ج ١ ص ٩٠، «يادنامه» ص ١٠٨.