[١]* از آنها گماشت و گفت: ”لا تَبرَحُوا مِن مَکانِکُم هَذا و لَو قُتِلنا عَن آخِرِنا، فإنّما نُؤتَی مِن مَوضِعِکُم هَذا؛ از اینجا که این مکان شماست به جای دگر نروید، اگرچه تمام ما یکسره تا آخرین فرد کشته شویم، چراکه دشمن به ما فقط از این موضع می‌تواند حمله کند.“

أبو‌سفیان صخر بن حرب، در برابر مسلمین خالد بن ولید را گماشت؛ و لواء کفار قریش در میان طایفۀ بنی‌عبد‌الدّار بود، و لوای مشرکین با پنجاه نفر به دست طلحة بن أبی‌طلحه بود که به او کَبش کَتیبه (قوچ جنگی سپاه) می‌گفتند.

رسول خدا صلّی الله علیه و آله لواء مهاجرین را به علی بن أبی‌طالب علیهالسّلام داد و خودش آمد تا در زیر لوای انصار توقّف فرمود. و أبو‌سفیان به نزد لواداران کفار قریش آمد و گفت: ”ای لواداران، شما می‌دانید که در هر جنگی حمله به جماعت از سوی لوای آنها می‌شود، و در روز غزوۀ بدر هم که شما بنی‌عبد‌الدار لواء را در دست داشتید، از ناحیۀ لوایتان به شما حمله‌ور شدند؛ بنابراین اگر در خود فتور و ضعفی از جهت نگهداری لواء می‌بینید، لواء را به ما بسپارید تا شما را از نگهداری آن کفایت نماییم.“

طلحة بن أبی‌طلحه به غضب درآمد و گفت: ”آیا به ما چنین نسبتی می‌دهی؟! سوگند به خدا که در زیر همین لواء آنها را در آبگیرهای مرگ وارد سازم!“

ابن‌مسعود می‌گوید:

این طلحه که قوچ جنگی لشگر کفار بود به پیش آمد، و علی بن أبی‌طالب علیهالسّلام نیز به پیش آمد و گفت: ”کیستی تو؟!“

گفت: ”من طلحة بن أبی‌طلحه‌ام، من کبش کتیبه‌ام! پس بگو بدانم تو کیستی؟!“

گفت: ”من علی بن أبی‌طالب بن عبد‌المطلّب می‌باشم.“

در این حال به هم نزدیک شدند و فقط دو ضربه در میانشان ردوبدل شد که ناگاه علی بن ‌أبی‌طالب علیهالسّلام ضربه‌ای در جلوی سر او زد که چشمش بیرون پرید، و چنان فریادی زد که مانند آن شنیده نشده بود، و لوا از دستش بر روی زمین افتاد.

برادرش مصعب، لواء را برداشت و عاصم ‌بن ثابت با تیری وی را هدف ساخت و کشت. برادر دیگرش عثمان، لواء را گرفت و عاصم نیز او را با تیری کشت.

در این حال غلامی داشتند به نام صواب که شدیدترین مردم در عناد و لجاج و پیکار بود؛ او لواء را برداشت که علی علیهالسّلام دستش را قطع نمود. او لواء را با دست چپ گرفت؛ علی علیهالسّلام آن دست را نیز قطع کرد. لواء را بر سینه گرفت و با دست مقطوع نگه داشت که علی *