مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٦ - اشعار نیّر تبریزی در عزای حضرت أباعبدالله علیه السّلام

زره به غارت اگر بُرد خصم خیره، چه غم

که بود جوشن تن، زلف‌های پر شکنش

چو آب بست به گلزارِ بوتراب، سپهر؟

که خون چکد همه از چشم لالۀ دمنش

یکی به حکم تفرّج به نینوا بگذر

پر از شقایق و گلنار زخم بین چمنش

شهی که سندس فردوس بود پوشش او

روا ندید به تن خصم، جامۀ کهنش

لبی که روح قُدُس از دمش سخنگو شد

شگفت بین که بریدند در دهن سخنش

تنی ضعیف که پاسی فزون نماند درست

صبا به بیهده کردی ز خار و خس کفنش

دگر بشیر به کنعان چه ارمغان آرد

ز یوسفی که قبا کرده گرگ پیرهنش

چراغ دودۀ طه، فلک به یثرب کشت

ز قصر شام سرآورد، دودِ انجمنش

زمانه گلشن زهرا چنان به یغما داد

که بار قافله شد، ارغوان و یاسمنش

فلک، سری که سرودش کلام یزدان بود

نبود در خور چوب جفا، لب و دهنش

گهش به دیر نشاندی، گهش به قعر تنور

گهی به نیزه و گه بر درخت و گه لگنش

مگر وفا به مکافات روز بدر نکرد

تطاولی که کشید از تو جسم ممتحنش[١]