«عِدَّةٌ مِن أصحابِنا، عَن أحمَدَ بنِ مُحَمَّدٍ، عَنِ ابنِ أبِی‌نَجرانَ، عَن صَبّاحٍ الحَذّاءِ، عَنِ ابنِ‌الطَّیّارِ، قالَ: قُلتُ لِأبِی‌عَبدِ‌اللهِ علیهالسّلام: ”إِنَّهُ کانَ فِی یَدِی شَی‌ءٌ تَفَرَّقَ و ضِقتُ ضَیقًا شَدِیدًا!“

فَقالَ لِی: ”أ لَکَ حانُوتٌ فِی السُّوقِ؟“

قُلتُ: ”نَعَم و قَد تَرَکتُهُ.“

فَقالَ: ”إذا رَجَعتَ إلَی الکُوفَةِ فاقعُد فِی حانُوتِکَ و اکنُسهُ‌؛ فاذا أرَدتَ أن تَخرُجَ إلَی سُوقِکَ فَصَلِّ رَکعَتَینِ أو أربَعَ رَکَعاتٍ، ثُمَّ قُل فِی دُبُرِ صَلاتِکَ:

تَوَجَّهتُ بِلا حَولٍ مِنِّی و لا قُوَّةٍ، و لَکِن بِحَولِکَ و قُوَّتِکَ، أبرأُ إِلَیکَ مِنَ الحَولِ و القُوَّةِ إلّا بِکَ؛ فَأنتَ حَولِی و مِنکَ قُوَّتِی. اللَهمَّ فارزُقنِی مِن فَضلِکَ الواسِعِ رِزقًا کَثِیرًا طَیِّبًا و أنا خافِضٌ‌ فِی عافِیَتِکَ؛ فَإنَّهُ لا یَملِکُها أحَدٌ غَیرُکَ.“

قالَ: فَفَعَلتُ ذَلِکَ، و کُنتُ أخرُجُ إلَی دُکّانِی حَتَّی خِفتُ أن یَأخُذَنِی الجابِی بِأُجرَةِ دُکّانِی و ما عِندِی شَی‌ءٌ.

قالَ: فَجاءَ جالِبٌ‌ بِمَتاعٍ، فَقالَ لِی: ”تُکرِینِی نِصفَ بَیتِکَ؟“ فَأکرَیتُهُ نِصفَ بَیتِی بِکِرَی البَیتِ کُلِّهِ! قالَ: و عَرَضَ مَتاعَهُ، فَأُعطِیَ بِهِ شَیئًا لَم یَبِعهُ؛ فَقُلتُ لَهُ: ”هَل لَکَ إِلَیَّ خَیرٌ تَبِیعُنِی عِدلًا مِن مَتاعِکَ هَذا أبِیعُهُ و آخُذُ فَضلَهُ و أدفَعُ إلَیکَ ثَمَنَهُ؟“

قالَ: ”و کَیفَ لِی بِذَلِکَ؟“

قالَ: قُلتُ: ”وَ لَکَ اللهُ عَلَیَّ بِذَلِکَ!“ قالَ: ”فَخُذ عِدلًا مِنها!“

فَأخَذتُهُ و رَقَمتُهُ و جاءَ بَردٌ شَدِیدٌ فَبِعتُ المَتاعَ مِن یَومِی و دَفَعتُ إلَیهِ الثَّمَنَ و أخَذتُ الفَضلَ. فَما زِلتُ آخُذُ عِدلًا عِدلًا فَأبِیعُهُ و آخُذُ فَضلَهُ و أرُدُّ عَلَیهِ مِن رأسِ المالِ حَتَّی رَکِبتُ الدَّوابَّ و اشتَرَیتُ الرَّقِیقَ و بَنَیتُ الدُّور!“»

«از أبو‌الطیّار نقل شده است که می‌گوید: به امام صادق علیهالسّلام عرض کردم: مال و سرمایه‌ای در دست داشتم که از بین رفته است و اکنون به‌شدّت در مضیقه هستم.

فرمودند: ”آیا در بازار دکّان داری؟“

عرض کردم: ”بله، ولی ترک کرده‌ام.“ *