یَرجُو غَیرِی و یَقرَعُ [بِالفِکرِ] بابَ غَیرِی، و بِیَدِی مَفاتِیحُ الأبوابِ و هِیَ مُغلَقَةٌ و بابِی مَفتُوحٌ لِمَن دَعانِی. فَمَن ذا الّذِی أمَّلَنِی لِنَوائِبِهِ فَقَطَعتُهُ دُونَها؟! و مَن ذا الّذِی رَجانِی لِعَظِیمَةٍ فَقَطَعتُ رَجاءَهُ؟! جَعَلتُ آمالَ عِبادِی عِندِی مَحفُوظَةً، فَلَم یَرضَوا بِحِفظِی؛ و مَلأتُ سَماواتِی مِمَّن لا یَمَلُّ مِن تَسبِیحِی و أمَرتُهُم أن لا یُغلِقُوا الأبوابَ بَینِی و بَینَ عِبادِی، فَلَم یَثِقُوا بِقَولِی. ألَم یَعلَم [أن من طرقته] نائِبَةٌ مِن نَوائِبِی أنَّهُ لا یَملِکُ کَشفَها غَیرِی إلّا مِن بَعدِ إذنِی؟! فَما لِی أراهُ لاهِیًا عَنِّی؟! أعطَیتُهُ بِجُودِی ما لَم یَسألنِی، ثُمَّ انتَزَعتُهُ عَنهُ فَلَم یَسألنِی رَدَّهُ و سألَ غَیرِی؛ أ فَیَرانِی أبدَأُ بِالعَطاءِ قَبلَ المَسألَةِ؟! ثُمَّ أُسألُ فَلا أُجِیبُ سائِلِی؟! أ بَخِیلٌ أنا فَیُبَخِّلُنِی عَبدِی؟! أ و لَیسَ الجُودُ و الکَرَمُ لِی؟! أ و لَیسَ العَفوُ و الرَّحمَةُ بِیَدِی؟! أ و لَیسَ أنا مَحَلَّ الآمالِ فَمَن یَقطَعُها دُونِی؟! أ فَلا یَستَحیی [یَخشَی] المُؤَمِّلُونَ أن یُؤَمِّلُوا غَیرِی؟! فَلَو أنَّ أهلَ سَماواتِی و أهلَ أرضِی أمَّلُوا جَمِیعًا ثُمَّ أعطَیتُ کُلّ واحِدٍ مِنهُم مِثلَ ما أمَّلَ الجَمِیعُٰ، ما انتَقَصَ مِن‌ مُلکِی مِثلَ عُضوِ ذَرَّةٍ؛ و کَیفَ یَنقُصُ مُلکٌ أنا قَیِّمُهُ؟! فَیا بُؤسًا لِلقانِطِینَ مِن رَحمَتِی! و یا بُؤسًا لِمَن عَصانِی و لَم یُراقِبنی!“»[١]

[١]. الکافی، ج ٢، ص ٦٦، با قدری اختلاف. انوارالملکوت، ج ٢، ص ٣١٧، تعلیقه:

«در کافی با اسناد خود از حسین بن عُلوان روایت کرده است، قال: [ما در مجلسی که مباحث علمی مطرح می‌شد حضور می‌یافتیم درحالی‌که قدرت مالی من در بعضی از سفرها به پایان رسیده بود. بعضی از دوستانم به من گفت: ”انتظار داری این مشکل به‌واسطۀ چه کسی حل شود؟“ گفتم: ”فلان کس ممکن است مشکل مرا حل کند.“ او پاسخ داد: ”پس معلوم می‌شود که به حاجتت نخواهی رسید و آرزویت برآورده نخواهد شد و درخواستت به اجابت نمی‌رسد.“

گفتم: ”از کجا این مطلب را می‌گوئی؟“ گفت: ”امام صادق علیهالسّلام فرمودند: در بعضی از کتب خوانده‌ام که خدای‌ تبارک و تعالی می‌گوید: قسم به عزّت و جلال و عظمت و مرتبۀ اعلای من بر عرش که هرآینه قطع خواهم نمود آرزوی هر آرزوکننده‌ای را از غیر من، و به‌تحقیق که بر او لباس مذلّت و پستی را پیش مردم می‌پوشانم، و او را از نزدیکی به خود بر کنار می‌دارم، و از *