عَلَیهِ دُنیاهُ، و شَغَلتُ قَلبَهُ بِها، و لَم أُوتِهِ مِنها إلّا ما قَدَّرتُ لَه.] و عِزَّتی و جَلالی و عَظَمَتی و نوری و عُلُّوی و ارتِفاعِ مَکانی، لا یُؤثِرُ عَبدٌ هَوایَ عَلی هَواهُ إلّا استَحفَظَتهُ مَلائِکَتِی، و کَفَّلتُ السَّماواتِ و الأرَضِینَ رِزقَهُ، و کُنتُ لَهُ مِن وَراءِ تِجارَةِ کُلِّ تاجِرٍ، و أتَتهُ الدُّنیا و هِیَ راغِمَةٌ.“»[١]

عَن محمّد بن یعقوب الکلینی ـ قدّس سرّه ـ باسناده إلی الحُسَینِ بنِ عُلوانَ قالَ: «کُنّا فِی مَجلِسٍ نَطلُبُ فِیهِ العِلمَ و قَد نَفِدَت نَفَقَتِی فِی بَعضِ الأسفارِ. فَقالَ لِی بَعضُ أصحابِنا: ”مَن تُؤَمِّلُ لِما قَد نَزَلَ بِکَ؟“ فَقُلتُ: ”فُلانًا.“ فَقالَ: ”إذًا واللهِ لا تُسعَفُ حاجَتُکَ و لا تَبلُغُ أمَلَکَ و لا تُنجَحُ طَلِبَتُکَ.“

قُلتُ: ”و ما عَلَّمَکَ رَحِمَکَ اللهُ؟“

قالَ: ”إنَّ أباعَبدِاللهِ علیه السّلام حَدَّثَنِی أنَّهُ قَرأ فِی بَعضِ کُتُبِه أو بَعضِ الکُتُبِ: أنَّ اللهَ تَبارَکَ و تَعالَی یَقُولُ: و عِزَّتِی و جَلالِی و مَجدِی و ارتِفاعِ مَکانی عَلَی عَرشِی لأقطَعَنَّ أمَلَ کُلِّ مُؤَمِّلٍ غَیرِی بِالیأسِ، و لَأکسُوَنَّهُ ثَوبَ المَذَلَّةِ عِندَ النّاسِ، و لَأُنَحِّیَنَّهُ مِن قُربِی، و لَأُبَعِّدَنَّهُ مِن وَصلی [فضلی]. أ یُؤَمِّلُ غَیرِی فِی الشَّدائِدِ و الشَّدائِدُ بِیَدِی؟! و

[١]. الکافی، ج ٢، ص ٣٣٥. ترجمه:

«از امام باقر علیهالسّلام روایت شده که رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم فرمودند: خداوند عزّ‌و‌جلّ می‌فرماید: ”به عزّت و جلال و عظمت و کبریائیّت و نور و علوّ و رفعتِ مکانت و منزلت خودم قسم که هیچ بنده‌ای هوای نفس و خواست خودش را بر خواست من مقدّم ندارد، مگر اینکه امور او را متشتّت و پراکنده و خراب می‌گردانم، و دنیای او را را برایش مشتبه می‌سازم، و قلبش را بدان مشغول می‌نمایم، و از آن به وی چیزی ندهم مگر به آنچه که برایش مقدّر کرده‌ام. و به عزّت و جلال و عظمت و نور و علوّ و مکانت رفیع خودم قسم که هیچ بنده‌ای خواست مرا بر خواست خود مقدّم ندارد، مگر آنکه ملائکۀ من او را محافظت و نگهبانی نمایند، و آسمان‌ها و زمین‌ها رزق او را متکفّل گردند، و من همواره از پس تجارت هر تاجرِ سودجویی برای او پشتیبان باشم، و دنیا در نهایت ذلّت درحالی‌که او نخواهد، به جانبش رو نماید.» (محقّق)