کَذلکَ قالَ الله لِنَبیِّهِ: (فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَؤُلَاءِ شَهِيدًا)؟! فَلا یَستَطیعونَ رَدَّ شَهادَتِهِ؛ خَوفًا مِن أن یَختِمَ اللهُ عَلی أفواهِهِم، و أن تَشهَدَ عَلَیهم جَوارِحَهُم بِما کانوا یَعمَلونَ.

و یَشهَدُ عَلی مُنافِقِی قَومِه و أُمَّتِه و کُفّارِهِم بِإلحادِهِم و عِنادِهِم و نَقضِهِم عَهدَه و تَغییرِهِم سُنَّتَهُ و اعتِدائِهِم عَلی أهلِ بَیتِهِ و انقِلابِهِم عَلی أعقابِهِم و ارتِدادِهِم عَلی أدبارِهِم و احتِذائِهِم فی ذَلکَ سُنَّةَ مَن تَقَدَّمَهُم مِن الأُمَمِ الظالِمَةِ الخائِنَةِ لانبیائِها؛ فَیقولونَ بِأجمَعِهِم: (رَبَّنَا غَلَبَتْ عَلَيْنَا شِقْوَتُنَا وَكُنَّا قَوْمًا ضَالِّينَ).‌»[١]و[٢]

شهادت و گواهی ملائکۀ نویسنده بر شانه‌های انسان در قیامت

[١]. سوره مؤمنون (٢٣) آیه ١٠٦.

[٢]. الوافی، ج ٣، ص ٤٩٧. ترجمه:

«در إحتجاج شیخ طبرسی ـ رحمة الله علیه ـ از امیرالمؤمنین علیهالسّلام در ضمن حدیثی که احوال اهل موقف را بیان می‌کند، وارد است که: امیرالمؤمنین علیهالسّلام در ضمن گفتاری طویل در جواب به زندیقی که می‌گفت: ”اگر در قرآن اختلاف و تناقض نبود، من در دین شما داخل می‌شدم“، فرمودند:

پس در محشر پیغمبران برپا می‌شوند و از آنها راجع به تأدیه و تبلیغ رسالتی که آنها به امّت‌هایشان داشتند پرسش می‌شود، پس خبر می‌دهند که به‌تحقیق رسالت خود را به امّت‌هایشان رسانده‌اند. و از خود امّت‌ها نیز پرسش می‌شود لیکن آنان انکار می‌کنند ـهم‌چنان‌که خداوند تعالی فرموده است: (هرآینه حقّاً ما از امّت‌هایی که پیامبران را بهسوی آنها فرستادیم، پرسش می‌کنیم، و حقّاً از خود پیغمبران نیز پرسش خواهیم کرد.)ـ امّت‌ها می‌گویند: (ابداً بهسوی ما پیامبری که بترساند و بشارت دهد، نیامده است!)

در این حال آن پیامبران از حضرت رسولالله گواهی بر اعمال خود نسبت به تبلیغ امّت‌هایشان می‌خواهند؛ پس رسول‌الله گواهی می‌دهد که: ”خداوندا! این رسولان راست می‌گویند، و این امّت‌های منکِر دروغ می‌گویند.“ و رسول‌الله به یکایک از این امّت‌ها می‌گوید: ”آری، (بهسوی شما پیامبرتان با بشارت و انذار آمد و تبلیغ رسالت خود را نمود؛ و خداوند بر هر کاری تواناست.) یعنی مقتدر است که جوارح و اعضاء شما را به سخن در آورد؛ و آنان گواهی دهند که پیامبرانتان بهسوی شما آمدند و ابلاغ مراتب رسالت خود را نمودند.