مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٢٤ - قوای پنجگان&#١٧٢٨ موجود در انسان

فاش می‌گویم و از گفتۀ خود دلشادم

[بندۀ عشقم و از هر دو جهان آزادم

نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست

چه‌ کنم، حرف دگر یاد نداد استادم

طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق

که در این دامگه حادثه چون افتادم

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود

آدم آورد در این دیر خراب آبادم

کوکب بخت مرا هیچ منجّم نشناخت

یا رب از مادر گیتی به چه طالع زادم

تا شدم حلقه به گوش در میخانۀ عشق

هر دم آید غمی از نو به مبارک بادم

گر خورد خون دلم مردمک دیده سزاست

که چرا دل به جگرگوشۀ مردم دادم

سایۀ طوبی و دلجویی حور و لب حوض

به هوای سر کوی تو برفت از یادم

پاک کن چهره حافظ به سر زلف ز اشک

ور نه این سیل دمادم ببرد بنیادم][١]