لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦ - باب حق الحصاد و الجداد

حضرت فرمودند كه پدرم صلوات اللَّه عليه مى‌فرمودند كه از جمله اسرافست در حالت درو كردن و چيدن كه تصدق بهر دو دست بكند و پدرم اگر حاضر مى‌بودند در اين وقت و مى‌ديدند كه يكى از غلامان بهر دو دست مى‌دادند بانك بر مى‌زد كه به يك دست بده قبضه بعد از قبضه در خرما و انگور، و بافه بعد از بافه در گندم و جو و اشهر ميان مفسران عامه نيز اينست كه اين آيه در مكه معظمه نازل شده چون سوره انعام مكى است و شيعه و سنى روايت كرده‌اند كه يك بار نازل شد و هفتاد هزار فرشته مشايعت نمودند آن را و زكات در مدينه واجب شد و جمعى كه آيه را حمل به زكات كرده‌اند خبر از اخبار ندارند چون اخبار بسيار در اين باب وارد شده است و همه متفقند در اين معنى بدون معارض.

(و قال الصّادق صلوات اللَّه عليه لا تحصد باللّيل و لا تصرم باللّيل و لا تجدّ باللّيل و لا تضحّ باللّيل و لا تبذر باللّيل لأنّك تعطى فى البذر كما تعطى فى الحصاد و متى فعلت ذلك باللّيل لم يحضرك المساكين و لا السّؤّال و لا القانع و لا المعترّ)

و از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقول است كه فرمودند كه در شب درو مكن و در شب خرما را مچين و در شب انگور را مچين و در شب قربانى مكن و در شب تخم ميفكن زيرا كه مستحب است كه هم چنان كه در وقت درو به فقرا مى‌دهى در وقت تخم افكندن نيز بدهى و هر گاه آن كارها را در شب مى‌كنى مساكين حاضر نمى‌شوند و سايلان و قانع و معتر حاضر نيستند و ظاهرا حديث صحيحى است كه كلينى از ابن مسكان از ابو بصير كه ليث است روايت كرده است و تغيير بسيار داده است اگر چه معنى متغير نشده است كه حضرت امام‌