لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٠٥ - باب ما جاء فى كراهة السفر فى شهر رمضان

اينست كه مشايعت كنى او را يا اگر خوف هلاك او باشد خواهى كه او را خلاصى دهى به آن كه ظالمى او را گرفته باشد و توانى كه او را از دست ظالم خلاصى كنى، و نسخه كافى بحسب معنى بهتر است و ليكن نسخه تهذيب در اين حديث چنين است و هم چنين و حديث ديگر كه وارد شده است از آن حضرت صلوات اللَّه عليه كه فرمودند كه هر گاه ماه رمضان داخل شود حق سبحانه و تعالى را در آن شرطى است كه فرموده است‌ فَمَنْ شَهِدَ الخ يعنى هر كه حاضر باشد از شما و در سفر نباشد واجبست كه آن را روزه بگيرد و هر كه بيمار باشد يا مسافر باشد عوضش روزهاى ديگر بگيرد پس نمى‌تواند كسى كه در شهر باشد و ماه رمضان داخل شود كه بيرون رود مگر از جهة حج يا عمره يا مالى كه خوف تلف آن داشته باشد يا برادرى كه خوف هلاك او داشته باشد و نيست او را كه بيرون رود از جهة تلف كردن مال برادرش پس هر گاه بيست و سيم بگذرد هر جا كه خواهد برود.

(و روى الحلبيّ عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه قال سألته عن الرّجل يدخل شهر رمضان و هو مقيم لا يريد براحا ثمّ يبدو له بعد ما يدخل شهر رمضان ان يسافر فسكت فسالته غير مرّة و قال يقيم افضل الّا ان تكون له حاجة لا بدّله من الخروج فيها او يتخوّف على ماله)

و به اسانيد صحيحه منقول است از حلبى كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از شخصى كه ماه رمضان داخل شود و او در خانه خود باشد و اراده سفر نداشته باشد و بعد از آن كه ماه داخل شد اراده سفر كند حال او چونست مى‌تواند يا نه حضرت ساكت بودند و من مكرّر سؤال مى‌كردم پس حضرت فرمودند كه بماند و بسفر نرود افضل است مگر آن كه‌