لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٤٨ - افطار قضاى رمضان قبل از ظهر

نيت صوم كرده است روزه را تمام كند و اگر نيّت افطار داشت بخورد از آن حضرت سؤال كردند كه اگر نيت افطار كرده باشد بعد از زوال نيت مى‌تواند كرد حضرت فرمودند كه نه پرسيدند، كه اگر نيّت صوم كند و بعد از زوال افطار كند حضرت فرمودند كه بد كرده است و بر او چيزى نيست مگر قضا همين روز كه مى‌خواست بگيرد پس روايت را حمل مى‌توان كرد بر آن كه نيت صوم را بعد از زوال كرده باشد و به گردنش همين باشد كه بعد از زوال نيت كرده است يا اگر نيت كرده باشد بعد از زوال اگر افطار نكند بهتر است اما از قضا حساب نكند، و محتمل است كه مراد نيت شب باشد كه اگر شب نيت كرده باشد بعد از زوال حرام باشد افطار و اگر روز كرده باشد حرام نباشد و احتمال اظهر آن است مراد نيت پيش از زوال باشد و در اين صورت كفاره نباشد و اگر شب نيت كرده باشد كفاره لازم باشد و در اين صورت كفاره نباشد و اگر شب نيت كرده باشد كفاره لازم باشد و اين نحو در جمع بين الاخبار اظهر است اگر حديث عمار را اعتبار كنيم و چون نزد اين ضعيف اعتبار ندارد احتياج به تاويل نيز ندارد و ليكن آن چه وارد شده است مهما أمكن نقل مى‌كنم كه اگر جمعى عمل كنند بكنند چون هر كس را طريقى است و اللَّه تعالى يعلم.

(و روى سماعة عن ابى بصير قال سالت ابا عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه عن المرأة تقضى شهر رمضان فيكرهها زوجها على الافطار فقال لا ينبغى ان يكرهها بعد زوال الشّمس)

و در موثق از ابو بصير منقول است كه سؤال كردم از زنى كه قضا كند ماه رمضان را و شوهرش او را افطار فرمايد به زور حضرت فرمودند كه سزاوار نيست كه زن را اكراه كنند بر افطار بعد از زوال آفتاب و ظاهرش كراهت است چون مرد را جماع جايز است و زن را به اختيار جايز نيست پس اگر جبر كند و