لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٧٣ - باب صوم الاذن

باب صوم الاذن‌

(روى الفضيل بن يسار عن ابى جعفر صلوات اللَّه عليه قال رسول اللَّه ٦ اذا دخل رجل بلدة فهو ضيف على من بها من اهل دينه حتّى يرحل عنهم و لا ينبغى للضّيف ان يصوم الّا باذنهم لئلّا يعملوا شيئا فيفسد و لا ينبغى لهم أن يصوموا إلّا باذن الضّيف لئلا يحتشمهم و يشتهى فيتركه)

و كالصحيح منقول است امام محمّد باقر صلوات اللَّه عليه كه حضرت سيد الانبياء ٦ فرمودند كه هر گاه شخصى داخل شود در شهرى او مهمان اهل آن شهر است از هم دينان خود از هر يك سه روز ضرورى است و زياده بر آن بر سبيل تطوع است تا از آن شهر به در رود و سزاوار نيست مهمان روزه دارد بى رخصت مهمان داران كه مبادا ايشان طعامى از جهت او مهيا كنند و او نتواند خوردن و آن طعام ضايع شود و سزاوار نيست مهمان داران را كه روزه دارند مگر باذن مهمان كه مبادا مهمان اشتها داشته باشد و حيا كند چون ايشان نخورند، و اين رخصت به اين نحو خوب است و اگر مهمان از ايشان رخصت بگيرد كه به جاى ديگر رود، يا روزه باشد ايشان روزه بگيرند نه آن كه به او بگويند كه رخصت بده تا ما روزه باشيم در اين صورت مهمان بيشتر ملاحظه خواهد نمود در نخوردن و اللَّه تعالى يعلم.

(و روى نشيط بن صالح عن هشام بن الحكم عن ابى عبد اللَّه‌