لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٩٧ - شخصى كه افطار كند در ماه رمضان

باب ما يجب على من افطر او جامع فى شهر رمضان متعمّدا او ناسيا

اين بابى است در بيان آن چه واجبست از قضا و كفاره بر كسى كه افطار كند در ماه رمضان يا جماع كند از روى عمد يا فراموشى بدان كه متعارف محدثين چنين است كه اول واجب و سنت را همه در هم ذكر مى‌كنند و در بابى ديگر ذكر مى‌كنند اخبارى را كه سبب امتياز واجب شود از سنت به آن كه هر چه سبب قضا يا كفاره است در صوم ترك آن جزو حقيقت صوم است و اين بحسب اغلب است چنانكه سابقا اشاره به آن شد و بعد از اين خواهد شد در موضع آن.

[شخصى كه افطار كند در ماه رمضان‌]

(روى الحسن بن محبوب عن عبد اللَّه بن سنان عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه فى رجل افطر فى شهر رمضان متعمّدا يوما واحدا من غير عذر قال يعتق رقبة او يصوم شهرين متتابعين او يطعم ستّين مسكينا فان لم يقدر تصدّق بما يطيق)

روايت است در صحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه در شخصى كه افطار كند در ماه رمضان يك روز را عمدا بى عذر سفر يا مرض يا حيض و نفاس حضرت فرمودند كه بنده آزاد مى‌كند يا دو ماه پى در پى روزه مى‌گيرد يا شصت مسكين را طعام مى‌دهد پس اگر قادر نباشد بر اينها تصدق كند به آن چه تواند دادن از طعام يا اعم از اطعام و غير آن چنانكه ظاهر لفظ است و