لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٣٨ - قضاى رمضان در سفر نمىشود

باب قضاء صوم شهر رمضان‌

[قضاى رمضان در سفر نمى‌شود]

(روى عقبة بن خالد عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه فى رجل مرض فى شهر رمضان فلمّا برأ اراد الحجّ كيف يصنع بقضاء الصّوم قال اذا رجع فليصمه [يا] فليقضه)

اين بابى است در قضا روزه ماه رمضان مرويست در قوى كالصحيح از عقبه ممدوح از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه در شخصى كه در ماه رمضان بيمار شود و چون خوب شود اراده حج كند چه كند به قضاى روزه يعنى در سفر مى‌تواند گرفت حضرت فرمودند كه هر گاه از سفر مراجعت نمايد روزه قضا را بگيرد يا روزه را قضا كند و اين حديث دلالت مى‌كند بر آن كه قضاى رمضان را نيز در سفر نتوان گرفت و بعضى گفته‌اند كه مطلق واجب را نمى‌توان گرفت و مستحب را مى‌توان و بعضى گفته‌اند نه واجب و نه مستحب را و اين احوط است چنانچه گذشت.

(و ساله عبد الرّحمن بن ابى عبد اللَّه عن قضا شهر رمضان فى ذى الحجّة و قطعه قال اقضه فى ذى الحجّة و اقطعه ان شئت)

و منقول است در صحيح از عبد الرحمن كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از قضا كردن ماه رمضان در ماه ذى الحجه به اعتبار آن كه نمى‌توان پى در پى واقع ساختن و قضا را مثل ادا مى‌بايد كرد متتابع‌