لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٧٤ - مضمضه و استنشاق صايم

و در موثق از عمار منقول است كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از شخصى كه مضمضه كند و آب به حلقش فرو رود و روزه باشد حضرت فرمودند كه بر او چيزى نيست عرض كردم كه اگر مرتبه ديگر مضمضه كند و آب به حلقش جهد فرمودند كه بر او چيزى نيست كه گفتم اگر مرتبه سيم بكند حضرت فرمودند كه بد كرده است چون تجربه شد او را كه آب به حلقش مى‌جهد و بر او چيزى نيست.

(فاذا تمضمض و استنشق فلا يبلغ ريقه حتّى يبزق ثلثا)

و كالصحيح منقول است كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر گاه صايم مضمضه كند آب دهن را فرو نبرد تا سه مرتبه نيندازد و ظاهرا لفظ و استنشق از سهو قلم زياده شده باشد چون در حديث نيست و آب دهن را مدخلى در آن نيست و مشهور آنست كه بر سبيل استحباب است و احوط آنست كه سه مرتبه بيندازد و اقلا يك مرتبه بيندازد و ظاهر اكثر آنست كه ريختن آب مضمضه كافى است و شيخ نقل كرده است كه در روايتى وارد شده است كه يك مرتبه آب دهن را بيندازد.

(و ان تمضمض فدخل الماء حلقه فان كان ذلك لوضوء الصّلاة فلا قضاء عليه)

و اگر مضمضه كند و آب به حلقش رود بى اختيار يا سهوا پس اگر مضمضه از جهة وضوى نماز باشد بر او قضا واجب نيست چنانكه ظاهر حديث سماعه است كه خواهد آمد.

و در صحيح از حماد منقول است كه او از شخصى روايت كرده است از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه پرسيدند كه صايم مضمضه و