لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٧٩ - باب ثواب من فطر صائما

باب ثواب من فطّر صائما

(روى ابو الصّبّاح الكنانىّ عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه قال من فطّر صائما فله اجر مثله)

اين بابى است در بيان ثواب افطار فرمودن صايم و آن وقتى متحقق مى‌شود كه اول مرتبه از مال اين كس روزه بگشايد و اين حاصل مى‌شود به اندكى از آب كه اين كس به او دهد و به آن افطار كند و اطعام آنست كه او را سير كنند يا به قدر سير شدن كه يك مد است يا دو مد بدهد و اين اعم است از آن كه افطار به چيز اين كس بكند يا نه پس اگر نذر تفطير كرده باشد مى‌بايد كه در اول شام به او دهد و او در حضور ناذر بخورد تا بى‌دغدغه بري‌ء الذّمه شود و اگر نذر اطعام كرده باشد او را به خانه مى‌آورد و در سفره نان يا طعام مى‌گذارد كه چون بردارد چيزى زياد آمده باشد يا به او دهد يك مد از گندم يا جو يا خرما در مانند عربستان، يا مويز در مانند يمن چنانكه خواهد آمد و اگر وعده كرده باشد كه با كسى افطار كند احوط آنست كه آب نخورد مگر از خانه آن شخص كه با او وعده كرده است و اگر افطار كرده به خانه او رود دغدغه خلف وعده مى‌شود و خلافست كه خلف وعده مكروهست يا حرام و ظاهر آيه و احاديث بسيار حرمتست چنانكه حق سبحانه و تعالى مى‌فرمايد كه اى مؤمنان چرا مى‌گوييد چيزى را كه نمى‌كنيد و دشمنى بزرگ است خدا را كه بگوئيد چيزى را كه نخواهيد كه بكنيد و بعمومها شامل خلف‌