لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٢٥ - روزه هيجده ذى الحجه

نه اقل مضاعفه ده است و روزه اين روز در هر سالى برابر است با صد حج مقبول و صد عمره مبرور است و اين روز عيد اكبر حق سبحانه و تعالى است چنانكه عامه روايت كرده‌اند در جميع صحاح خود كه يهودى به نزد عمر آمد و گفت كه در قرآن شما آيه‌ايست كه اگر در توراة ما مى‌بود ما آن روز را اعظم اعياد خود مى‌گرفتيم و در تعظيم بيشتر از همه عيدهاى خود مى‌كوشيديم عمر گفت كدام آيه است يهودى اين آيه را خواند كه‌ الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ‌ عمر گفت پيش ما نيز چنين است و آن روز عرفه است با آن كه سنيان هيچ يك عرفه را عيد نشمرده‌اند مع هذا بر تقديرى كه عرفه باشد به گفته او در عرفه چه كمال دين شد و چه اتمام نعمت شد بغير آن كه حضرت سيد المرسلين ٦ در آن فرمودند كه‌ إِنِّي تارِكَ فيكُمُ الثَقَلَيْنِ كِتابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتى اهْلَ بَيْتى‌ چنانكه همه سنيان روايت كرده‌اند كه حضرت سيد المرسلين ٦ در منى خطبه خواندند و اين مبالغه را فرمودند، و در عرفات نيز خطبه خواندند و همين حديث را فرمودند، و در غدير خم نيز خواندند و اين عبارت را با عبارت‌ «من كنت مولاه فعلىّ مولاه» خواندند، و در غير بخارى از صحاح سته همه مذكور است با آن كه اول كسى كه اقرار كرد عمر بود و اول كسى كه انكار كرد عمر بود.

پس حضرت فرمودند كه حق سبحانه و تعالى پيغمبرى را نفرستاد مگر آن كه او را فرمود كه اين روز را عيد كنند و حرمت اين روز را به امّت خود برسانند چنانكه در فردوس الاخبار از حذيفه روايت كرده است كه حضرت سيد المرسلين ٦ فرمودند كه اگر مردمان بدانند كه در چه وقت على بن ابى طالب را امير المؤمنين نام كردند هر آينه انكار نخواستند كرد