لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٣ - الجزيه

زاده و برادر زاده پس هر كه از ايشان اين كارها را بكند برى است از امان حق سبحانه و تعالى و از امان حضرت سيد المرسلين ٦ پس حضرت فرمودند كه اليوم اين جمع امان ندارند چون به شروط آن حضرت عمل نمى‌نمايند و شرايط مذكور خواهد شد.

(و روى حريز عن زرارة قال قلت لأبي عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه ما حدّ الجزية على اهل الكتاب و هل عليهم فى ذلك شى‌ء موظّف لا ينبغى ان يجوز إلى غيره فقال ذلك إلى الامام ياخذ من كلّ انسان منهم ما شاء على قدر ما له و ما يطيق انّما هم قوم فدوا أنفسهم ان لا يستعبدوا أو يقتلوا فالجزية تؤخذ منهم على قدر ما يطيقون له او ياخذهم به حتّى يسلموا فانّ اللَّه عزّ و جلّ قال‌ حَتَّى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَدٍ وَ هُمْ صاغِرُونَ‌ و هو لا يكترث لما يؤخذ منه حتّى يجد ذلّا لما اخذ منه فيالم)

و در بعضى از نسخ‌

فيتالّم لذلك فيسلم‌

و به اسانيد صحيحه متكثره و كالصحيحه متكثره منقول است از زراره كه عرض نمودم به حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه چيست مقدار جزيه بر اهل كتاب از يهود و نصارى و مجوس و آيا مقدرى دارد كه از آن تجاوز نتوان كرد حضرت فرمودند كه مقدار آن منوط است براى امام صلوات اللَّه عليه كه از هر كه هر چه مصلحت مى‌داند آن را اخذ مى‌كند بقدر مال او و بقدر توانائى او زيرا كه اهل ذمه جمعى‌اند كه مستحق قتلند و جان خود را مى‌خرند به دادن جزيه كه ايشان را نكشند يابنده نكنند پس هر چه مقدور ايشان باشد مى‌بايد بدهند و بر امام است كه از ايشان بگيرد و كار را بر ايشان تنگ كند تا مسلمان شوند زيرا كه حق سبحانه و تعالى فرموده است كه با ايشان قتال كنيد تا مسلمان شوند يا بدهند جزيه را از