لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٣٦ - روزه هيجده ذى الحجه

است و هر كه بميرد و امام زمان خود را نداند كافر مرده است.

و فرمود كه پروا مدار و پروا مكن از اهل كفر و نفاق و ضامن شد كه آن حضرت را از شر ايشان نگاهدارد و فرمود كه‌ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ‌ و به همين عبارت ظاهر ساخت آن چه مكنون خاطرهاى اهل كفر و نفاق بود كه به سبب اين امر تا كشتن با تو همراهند و مرتد خواهند شد و به نحوى بيان فرمود كه مؤمنان و منافقان همه فهميدند و جمعى هرزه گوييها كردند و جمعى كه مؤمن بودند و به كرات و مرات امامت مرا از حضرت سيد المرسلين ٦ شنيده بودند بر ايشان واضحتر شد و ثابت قدم شدند، و كفر و ضلال و جهل منافقان بيشتر شد و حميت جاهليت ايشان در تزايد شد كه از اسلام ظاهرى كه داشتند برگشتند و دستهاى خود را به دندانها مى‌خاييدند و چاره نداشتند و جمعى اظهار كردند به گفتن و جمعى صداها بلند كردند و جمعى را از غصه آب دهان در حلق بند شد و جمعى كه از دين بهره نداشتند بدتر شدند و بر كفر و ضلال راسخ‌تر شدند و اكثر اذعان به زبان كردند كه بخ بخ لك يا ابن ابى طالب په‌په اى پسر ابو طالب گرديدى مولاى من و مولاى هر مؤمن و مؤمنه و نه از حقيقت ايمان بود آن چه گفتند، و جمعى اقرار نمودند به آن از حقايق ايمان كه مركوز بود در قلوب ايشان، و حق سبحانه و تعالى دين خود را كامل گردانيد و نعمت خود را تمام كرد بر عالميان و چشم رسولش را با مؤمنان و متابعان روشن گردانيد، و آن چه گفتم بعضى از شما در آن واقعه بوديد و بعضى كه نبوديد در آن موضع شنيديد و تمام شد كلمه حسنى بر صابران يعنى كلمه على ولى اللَّه يا هر سه تمام شد كه لا اله الا اللَّه و محمد رسول اللَّه و على ولى اللَّه باشد يا كلمه لا اله الا اللَّه و محمد