عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٣٤ - تواضع براى خدا

را مناط اعتبار مدانيد و مگوييد بعض شما به ديگرى كه من زيادتى به تو دارم، چرا كه من از فلان قبيله‌ام و پسر فلانى‌ام و استعدادم چنين و چنان است و تو چنين و چنانى، چرا كه اين‌ها نزد خداوند ارزش ندارد و غير تواضع و بندگى و اطاعت و عبادت نزد آن جناب مناط اعتبار نيست و نيز بايد هيچ كدام از شما با ديگرى در مقام بغى و ظلم نباشد، چرا كه بغى و ظلم منافى تواضع است و تواضع نمى‌كند كسى براى خدا مگر اين كه حضرت حق مرتبه او را در دنيا و آخرت بلند مى‌گرداند.

حضرت رسالت پناه آن‌چنان متواضع بود كه هرگاه به اطفال مى‌رسيد بر آنان سبقت سلام مى‌گرفت.

اصل و ريشه تواضع از درك جلال و هيبت و عظمت خداست كه هر كس موفق به فهم اين واقعيت‌ها شود سر تواضع به زير اندازد و خود را تسليم آن جناب نمايد، عبادتى در پيشگاه حضرت او به مرحله قبولى نمى‌رسد مگر از روى تواضع و فروتنى باشد، كسى به حقيقت تواضع راه نبرده مگر مقربان و آنان كه متصل به آن حضرتند و دل به عشق او خالص كرده‌اند كه راه به دست آوردن اين اتصال و خلوص، معرفت است و معرفت نتيجه انس با قرآن و دقت در معارف الهيه است.

خداوند متعال در قرآن مجيد در مقام بيان تواضع فرموده:

[و عباد الرحمن الذين يمشون على الأرض هونا و إذا خاطبهم الجاهلون قالوا سلاما][١].

و بندگان رحمان كسانى‌اند كه روى زمين با آرامش و فروتنى راه مى‌روند،

[١] - فرقان( ٢٥): ٦٣.