عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٩ - حقيقت سخن و كلام

باطنش آلوده و درونش خبيث و قلبش قسى و دلش بى‌ربط به حضرت حق و نفسش آلوده به رذايل و روحش مسخر شيطان رجيم است.

در مسئله زبان و ساختمان اين عضو و فضيلت صمت و سكوت در ابتداى جلد هشتم به تفصيل مسائلى بيان شد و در ابتداى اين جلد به خواست حضرت مولا مسائلى در باب سخن و كلام مطرح مى‌شود كه توجه به آن به سود دنيا و آخرت ماست.

راستى، اگر متكلم در دنياى درونش آراسته به حقايق ايمانى و واقعيت‌هاى ملكوتى و حسنات اخلاقى نباشد، چگونه مى‌تواند سخن پاك و كلام پاكيزه و گفتار پسنديده و بيان سودمند داشته باشد؟ كه همه اين‌ها معلول روشنى درون و پاكى و صفاى باطن است.

كلام چه گوهر پر ارزش و چه نعمت عظيم و چه چراغ پر فروغى است كه خداى مهربان از باب لطف و عنايتش به بندگان مرحمت فرموده، تا هم نيازهاى دنيايى خود را با آن برطرف كنند و هم به وسيله آن دنياى زندگى را از محبت و عشق و سرور و صفا و وفا پر كنند و هم براى برزخ و قيامت خود چراغى روشن‌تر از آفتاب بيفروزند، ولى هزاران حيف كه اين نعمت الهى در دست بسيارى از مردم تبديل به خط تاريك كفر و ناسپاسى مى‌شود و به لباس باطل پوشيده گشته وسيله نفاق، كينه، دشمنى، بى‌مهرى، غضب، خشم، دو به هم زنى، غيبت، تهمت، دروغ، پشت‌هم‌اندازى، آبروريزى، جنگ، خرابى، آدم‌كشى، نقشه‌هاى خائنانه و قوانين ظالمانه مى‌گردد!! به فرموده قرآن مجيد:

[أ لم تر إلى الذين بدلوا نعمت الله كفرا و أحلوا قومهم دار البوار][١].

[١] -ابراهيم( ١٤): ٢٨.