عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٤ - قول حسن در روايات

محبوب خداست، شاحب سخنى است كه در بين مردم سرگرمى آورد و آنان را از حق و حقيقت غافل كند.

قال على ٧: الكلام كالدواء قليله ينفع وكثيره قاتل‌[١].

على ٧ فرمود: سخن مانند دواست. كم آن با منفعت و زيادش كشنده است.

در روايت مهمى آمده:

از حضرت سجاد ٧ پرسيدند: كداميك از سكوت و كلام بهتر است؟ حضرت فرمود: هر كدام را آفاتى است. وقتى هر دو از آفت سالم باشند گفتار از سكوت بهتر است.

عرضه داشتند: چگونه؟ فرمود: خداى عزوجل انبيا و اوصيا را به سكوت نفرستاد، بلكه آمدند تا بگويند، بهشت معلول سكوت نيست، ولايت حق محصول سكوت نمى‌باشد، با سكوت رهايى از جهنم معنا ندارد، بلكه بهشت و آزادى از عذاب و كسب ولايت حق به سخن است‌[٢].

سباب المؤمن فسوق وقتاله كفر[٣].

زشت گفتن به مؤمن فسق و جنگ با او كفر است.

ان الله يبغض الفاحش المتفحش‌[٤].

رسول اسلام ٦ فرمود: خداوند بدگوى زشت زبان را دشمن دارد.

[١] -غرر الحكم: ٢١١، حديث ٤٠٨١؛ ميزان الحكمة: ١١/ ٥٢٤٨، الكلام، حديث ١٧٩٠٧.

[٢] -الاحتجاج: ٢/ ٣١٥؛ بحار الأنوار: ٦٨/ ٢٧٤، باب ٧٨، حديث ١.

[٣] -الكافى: ٢/ ٣٥٩، باب السباب، حديث ٢؛ وسائل الشيعة: ١٢/ ٢٨١، باب ١٥٢، حديث ١٦٣١١.

[٤] -الكافى: ٢/ ٣٢٤، باب البذا، حديث ٤؛ بحار الأنوار: ٧٥/ ١٧٦، باب ٢٢، حديث ٥.