عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٤٤ - حقيقت اقتدا

گرفته و با خلقت انسان و ظهور بشر، وجود آنان را به تدريج لباس عينيت پوشانده كه آن بزرگواران عبارتند از: انبيا و ائمه و اوليا و صاحبان دانش و بينش كه از سرمايه‌هاى كلان ايمانى و حالى و اعمال صالح برخوردارند.

چنانچه انسان در همه امور زندگى از آنان پيروى كرد، تمام استعدادهايش رو به كمال و رشد و رو به حق و حقيقت و رو به لقا و وصال و قرب و شرف رشد مى‌كند و به بى‌نهايت عظمت و بزرگى متصل مى‌گردد و اگر به آن بزرگواران پشت كرده و از رهبريت و راهنمايى‌هاى آنان غافل گردد به ريشه خود تيشه زده و خانه سعادت و كمال خود را به دست خود خراب كرده است!

انسان موجود عجيبى است، اين موجود متحمل بار امانت الهى است، اين موجود به اراده ازليه خليفه حضرت حق است، اين موجود منبع و كانون علم الاسمايى است، اين موجود ظرف هدايت و گيرنده الهام و لايق وحى و صاحب كرامت و محقق به حقيقت شرافت است، اين موجود خزانه بى‌پايان الهى و دارنده گوهرهاى نفيس ربانى چون عقل و فطرت و وجدان و نفس ملهمه است، اين موجود در روى زمين موجود برتر و مقام افضل و گيرنده فيض و بلكه خود او فيض مقدس است كه ظهور عينى فيض اقدسش مى‌گويند.

انسان را از نظر استعداد مايه قدرتى بيش از قدرت جن و ملك و حيثيتى مافوق تمام حيثيت‌هاست.

او در تمام عالم وجود نمونه ندارد و راهى كه براى كمال به روى او باز است، براى هيچ يك از موجودات عالم باز نيست.

ولى انسان اين هدف استعدادها و مايه‌هاى درونى و برونى را به تنهايى نمى‌تواند پرورش دهد، بلكه به اراده حضرت حق محتاج به راهنمايانى است كه او را در راه رسيدن به رشد و كمال و خير دنيا و آخرت رهنمون شوند، راهنمايانى كه‌