عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٣٤ - اخوت در بنى آدم

آن دو كه مستحسن است:

يكى: خلت حقيقى است كه آن را محبت روحانى خوانند و استناد به آن به تناسب ارواح است و تعارف آن، چون محبت انبيا و اوليا با يكديگر.

دوم: محبت قلبى است و آن مستند است به تناسب اوصاف كامله و اخلاق فاضله چون محبت صلحا و اتقيا در حق يكديگر و دوستى امم به انبيا و ائمه هدى :.

و اما آن دو كه مذموم است:

يكى: به سبب تيسير مصالح است چون محبت تجار و صناع و دوستى خدام با مخاديم و ارباب حاجات با اغنيا.

دوم: محبت نفسانيه است و استناد آن به لذات حسيه و مشتهيات نفسيه است و چون در قيامت اسباب اين دو نوع محبت مفقود باشد و غرض و غايت آن به حصول نرسد آن محبت زوال پذيرد و به دشمنى مبدل گردد، پس بايد كه مقصود اهل ايمان از خلت و محبت با يكديگر محض رضاى الهى باشد و مشوب به اغراض دنيوى نباشد تا در قيامت به خطاب مستطاب:

[يا عباد لا خوف عليكم اليوم و لا أنتم تحزنون‌][١].

[خدا آن روز به آنان گويد:] اى بندگان من! امروز نه بيمى بر شماست و نه اندوهگين مى‌شويد.

سرافراز گردند.

[١] - زخرف( ٤٣): ٦٨.