عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٢٤ - اخذ و عطاى نادرست

در گير و دار اين اخذ و عطاهاى نامشروع كه هدفى جز هدم اسلام و آثار آن نداشت اگر ائمه معصومين : از على ٧ تا امام عصر و ياران با وفايشان به فرياد اسلام نمى‌رسيدند و اگر بزرگان دين شيعه از جاده تبعيد و شهادت و رنج و زحمت و خون نمى‌گذشتند، امروز و فردا از اسلام جز اسمى باقى نبود و باور كنيد كه همان اسم خشك هم از دين خدا باقى نمانده بود و به عمر پر بركت دين خاتمه داده مى‌شد، از اين جهت امام صادق ٧ در اين فصل مسئله اخذ و عطا را متذكر شده و مى‌فرمايد:

هر كس گرفتن چيزى از مردم در نزدش محبوب‌تر از بخشش باشد مغبون است، چه او منفعت دنيا را بر اثر غفلت از بخشش و عطاى در راه خدا كه نفع آخرت است بهتر دانسته است.

سزاوار است انسان آنچه را مى‌گيرد به حق و موافق شرع باشد و هرگاه مى‌بخشد در راه حق و به حق و از حق باشد.

چه بسا كه اخذ كننده در برابر اخذش دينش را معامله مى‌كند كه اين بدترين معامله است و چه بسا عطاكننده كه بر اثر عطايش در معرض سخط و غضب حضرت حق قرار مى‌گيرد كه مصداق اتم و اكمل اين جمله همان دستگاه‌هاى ستم و عمل كثيفشان هستند و در مرحله بعد آنان كه بدون استحقاق از خمس و زكات‌

[١] - حميدالدين عمر بن محمود.